blog sözlük itiraf
-
Bu sabah covid-19 dan yoğun bakıma kaldırılan yakınım için kan ilanı verdim sosyal medyadada.
“Yakınım “diye not düştüm diğer yakınlar gibi. ama
Olayın vicdani kısmını burada bi başka yaşadım.
Neden belirtmek durumunda hissettim?
bu kadar mı güvenilmez olduk millet olarak vatandaş olarak.. diye sorguladım kendimi.
insani yardımın ranta dönüştüğüne her gün tanık olduğumuzdan belki..
bağışı vereceğin kişiyi tanımaktan ziyade “isteyene” ne kadar güvenmekteyiz? Mesele bu aslında..
ulaşabildiğim kadar çok insana ulaşmaya çalışıyorum. şansımı deniyorum önüme gelen kapıyı çalıyorum. tanıdığım tanımadığım. amacım genç bir babayı kurtarmak ve nicesine ulaşmak sadece.
hemen yardımcı olup paylaşan ya da güvensizlikten kaynaklı “hikayenizde beni ekleyin ben forwardlarım” diyene ya da “tabii ki “deyip hiç paylaşmayana kadar bi çok profille karşılaştım sabahtan beri.
koca bi oyunun içindeyiz biliyoruz ama kendi kurallarımız değil, oyunun kuralları geçerli.
bencilliğimizden, güvensizliğimizden, sahte gülüşlerimizden nefret etmekteyim.
yumruğun acısını hissetmeden tarif etmeye kalkmayın, samimiyetsizsiniz derim.
sevdiği insanın gözünün önünde can çekişmesi nedir iyi bilirim, ölse o an o kadar üzülmezsiniz. lütfen uzaktan ahkam kesmeyin şovenistlik yapmayın. ulvi dertleriniz sizin olsun vazgeçilmez sanmayın kendinizi. insan olun!