blog sözlük itiraf

Aman aman birtakım sonuçlar pıt diye açıklanmış.ben dahil herkes için güzelli olur umarım.

Yanimdakiler canimin yandigindan agliyorum saniyorlar ama canimin yandigi falan yok kendime sinirliyim. Kimseye hicbir seye sinirli olmadigim kadar sinirliyim ve aglamaya bile hakkim yok aslinda.
Ve bi de seyler var ya, kendi yapamadiklarindan baskalarini sorumlu tutan insanlar. Onlar umarim bir seyler yapamamaya devam ederler cunku bunu hakediyorlar ve onlarin hepsinden tiksiniyorum. Savasmadan hicbir sey olmuyor ve savasmayip netice beklemek gercekten tiksinilesi. '*' insan isterse ama gercekten isterse kendisinde savasacak gucu de buluyor baska seyleri de. O yuzden kimsenin aglamaya hakki yok. '*'

Kısacık cümlelerin içindeki bir tane kelimeye takılıp saçmalama modumdayım sanırsam..ah ah.

Başlık açarken her seferinde kategoriyi seçmeyi unutup sonradan düzeltilmesi için kategori öneriyorum.umarım kızmıyorlardır.amen.

Aylardan sancılı bi ağustos başı.Küçük, çok küçük bi şey. Farkındaydı. Ama kimse onun kadar hassas olamaz ki, bunun da farkındaydı. Saklar saklar da çevresinden birikir damla damla, o da biliyordu. Gücü kendi bulutlarina yettiği için bu kadar nemlidir gözleri belki. Belki işlemese damlalarinda birikintilerini, barınamaz barakasinda ne kendi ne de kendinden olanı. Derdine dert demeye utanır mı insan, bari sen dert bil derdini... Nasıl anlayamadım, sadece gönlündeki kuraklikti onu huzursuz eden ve daha canlı bi yeşille bakmasının sebebi. Ne yapabilirdi ki, insan bedeninde mahpus kuş gönlü yorulur, durur.
Neydi kuşun ölümü,
"...
öldü, kim ısıtır artık onun ellerini
suların aynasında üşüyen ellerini
suların saygısıyla üşüyen ellerini. "

iğne atsan yere düşmeyecek kalabalıkların yalnızlığı var içimde.

Bugün otobüste eve giderken karşımdaki koltuğa oturan kıza aşık oldum. :)

her şeyin içinde hiçbir şeyin yolcusu olmak istiyorum.

o kadar yorgunum ki günlerce uyumak istiyorum.

Sabaha doların 5.74₺ olmasını öğrenerek uyanmak nasıl bir duygu biliyor musun sözlük? tabi senin hostun domainin falan sponsorlu. Ya benim blog? Seneye dolar 10₺ olur. O değil de arif sen irlanda ve macbook hayalini unut tatslım. İşe bile giremezsin artık. Oy dur felaket tellalı ağzımı açtım ahahaha sabahın köründe uyanıyorum ilacım sağ olsun ve iyiyim.'*'

90'ların sonlarına doğruydu. internet Türkiye'ye henüz nüfuz etmemiş o sıralar. sokaklar ve arkadaşlık, televole kasetleri, coco jambolar, ibrahim tatlısesler kasıp kavuruyor ortalığı. eğlenecek çok az şey var. bizi biraz güldürecek ne varsa sımsıkı sarılıyoruz o dönemler. mahalleden birinin evi boş olduğunda bütün çocuklar doluşuyoruz evine. çay demleyip yemek yiyip büyükçülük oynuyoruz. bide o zamanlar meşhurdu telefon şakaları. rastgele numaralar çevirip (ev telefonu) karşı tarafa türlü şakalar yapıyoruz. "sular idaresinden arıyoruz. kontrol eder misiniz, sularınız akıyor mu?" diyoruz. evet cevabı alırsak, "git de bi ayaklarını yıka leş gibi kokuyor" hehe gülüp kapatıyoruz. birgün yine böyle hüseyin diye bir arkadaşın evinde toplandık. enteresan bir fikir çıktı. kimden olduğunu hatırlamıyorum. yine telefon şakası yapacağız. bir numara belirledik. belirli aralıklarla arayıp "alo, abi hüsnü orda mı hüsnü?" diyip kapatıyoruz. 3 4 5 10 kaç kere yaptık hatırlamıyorum. karşı taraf sinir küpü olmuş. kimin aradığını görecek teknoloji de pek yaygın değil. artık adam küfrederek açıyor telefonları. "yanlış numara kardeşim aramayın artık. yok burada öyle biri." biz gülmekten çatlıyoruz. biraz daha zaman geçti. son kez aradık adamı "alo abi ben hüsnü, beni arayıp soran var mı?" - "nerdesin '*' '*' kaç saattir seni arıyorlar." demesiyle bir ömür hep gülerek anlattığım bir anıya dönüştü. burdan o abiye selam olsun. hakkını helal et.

Gökyüzünün herhangi bir yerinde uçmaya küsgün bir kuş gibi hissediyorum ki bunda kırılan kanatlarımın payı yok.ve biliyorum ki bu hislerin hepsi anlamsız yanılsamalar zinciri.Bir önemi yok,bir önemimiz..yok.

Bu kesinlikle yeni ilacımdan kaynaklı. Son 1 aydır doğru düzgün dizi izlemedim, bilgisayarımı nadir açıyorum, neredeyse hiçbir şeye bakmıyorum. TV zaten izlemiyordum hiç. Bloguma da yazmadım iki aydır galiba. Ve buradan taşınıyoruz birkaç hafta sonra. Bugün vakit bulsam da bloguma dökülsem biraz. Tuhaf hissediyorum sözlükçüm yani. Bu entariyi girmeye geldim sabah sabah.'*''*''*'

icim daraliyor. Kendimden baskasini suclayamadigim icin sinirim beni bitiriyor. Kendime olan sinirimi asla yenemiyorum.

Bu zamana kadar yanlış hatırlamıyorsam 5 adet cep telefonu sahibi oldum. (1999 yılından bu yana) Sırf model yükseltmek için değil de kullandığım telefonlarım arızalandığı için yenisi aldım. Neyse bu zamana kadar kullandığım tüm telefonlarda ne bir çizik vardı ne de sağa sola düşürüp duruyordum. Ama en son aldığım telefonumu aldığımda beri sakarlıklarımın ardı arkası kesilmiyor. Yakın zamanda telefonun camını çizdim. Hem de oldukça derin bir çizik.
Geçen hafta da spor salonunda bisikletten inerken kulaklığa takılı olduğunu unutup yerimden kalktım. Telefon gözümün önünde taklalar attı. bisikletin sağına soluna vurdu ve en son yere kapaklandı.
Telefonu yerden alana kadar ellerim titredi resmen. Kesin gitti bu sefer dedim. Neyse ki görünürde bir hasarı yok şimdilik.
Daha başına neler getireceğim merak ediyorum.

5 yeni tavşam yavrumuz daha oldu. toplamda 20 taneler ve durmaksızın artıyorlar. ilk başlarda çok güzeldi, her şey güllük gülistanlık. ama artık yoruluyorum, daha kaç tanesine bakabilirim ki.

Canımın yandığını duyumsuyorum.canımdan çok sevesim geliyor böyle zamanlarda.ama zamanı değil;çünkü kendimle yüzleşmekten korkarken tüm yolların bilmediğim benlere çıkmasına izin veremem sevgiyi tanımadığım suretlerde yaratarak.

30 yaşına geldiğinizde artık canınız dondurma, cips ve çikolatalı gofret istemiyor.

bir zaman döngüsünün içine sıkışıp aynı günü tekrar ve tekrar yaşasaydım o günün bugün olmasını isterdim

Bu acılar labirentinden nasıl çıkacağım?