blog sözlük itiraf

burası ağlama duvarı olmuş resmen. itiraftan çok duygu karmaşasının türevlerini işliyoruz amüniyim.

dün gece diyete başlamaya karar vermiştim (evet yeniden).
19 haziranda final sınavımın olduğunu öğrenmemle bi yıkılma yaşasam da'*' bomba gibiyim. diyet, spor, ders üçü bir arada gayet yürütülebilir.
az önce sınav konularına bakınca içimden bi ağlamak geldi ama yok ettim hemen o düşünceyi :d neyse efendim, gününüz güzel geçsin ben limonlu suyumla birlikte dersime devam ediyorum şimdi. bye.

son zamanlarda Blog sözlükte boşluğa yazdığımı hissediyorum. Bir inşaatın on üçüncü katından yahut uzunca bir köprünün orta yerinden bağırıyorum, kimse duymuyor. Çünkü insanlar öyle gürültülü, trafik öyle sıkış tıkış ki boşluktan farksız. Sesim sadece yankılanıyor.

Ben suçluydum, ablam beni cezalandırmak istedi. Bense bedel ödemek yerine evimi terk etmeyi tercih ettim.

Şimdiyse pişman ve de gururluyum. Ağırıma gidiyor sözlük. Her gün aynı çelimsiz sorularla boğuşmak.. Ağır ve yorucu geliyor.

Bu sorunun çözümü yok. Yeni yalnız hayatıma alışmalıyım. Benim bir ailem yok.

makale yazmaktan yoruldum, baya baya çözdüm bu işi ticaretini yapmaya karar verebilirim birkaç zaman sonra '*' sonra, hasretten yanacağımı hissediyorum nereyse 3 aydır göremedim sevdiceğimin yüzünü...duygusal olarak her şey birbirine girdi galiba duygusal çay bardağı olarak devam.

çok doğru değil mi ya: "ıssız adaya düştüm ama herkes benle gelmiş"

Azdan az, çoktan çok gider.

Ayyyy yeter vallahi yeter. Kurban olduğum Rabbim sen bu garip hüzünü hiç gülmesin diye mi yarattın? Hayır artık dertlerime bile gülüyorum o noktadayım. Vardır bir hayır diye diye sıyırdım. Bu entryi bile gülerek yazıyorum. Allahım gülünce isyan sayılır mı?

Sonra çıkıyorsun dışarı, bakıyorsun güneş hala tepede..
Yıllardır kurduğun cümleyi bilmem kaçıncı kez kuruyorsun ; "ne yapalım, kısmet değilmiş.."

gelmiş geçmiş en saçma üst edit: sabah altıda uyanabildim.:))

yatağa yattığım gibi uyuyamıyorum. sabahları altıda kalkıyorum ders çalışmak için ve bu yüzden gece 23.00 civarında yatağa geçiyorum otuz dakika bir saat içinde uyuyorum.
tutmuyor bu gece uyku çünkü kahve içtim ah salaklığım.
uyku tutmuyor arkadaş. açtım ben de matematik soru çözümü. yarım saat soru çözümü izledim. sonlara doğru iyice uykum geldi ben de kapattım gözlerimi.
artık iyice saçma şeyler geliyor gözümün önüne uykuya dalmak üzereyim: tak! kardeşim bağırdı "Melike pubg gireceğiz sen de gelsene hadi hadi hadi nolur!"

ALLAH SENİ TAŞ ETMESİN BE VELET. DELİ OLDUM DELİ!

bazı sitem içeren mesajlar alsam da yapmaktan zevk aldığım bir şey var
insanların yazdıklarını tamamen okuyup -evet tamamen- beğendiklerime fav atmak hoşuma gidiyor sanki yeni bir şey keşfetmişim gibi özür dilerim bu hareketim için yanii

Birçok sosyal medya organında hesabım vardır. Ancak hiç sözlük hesabım yoktu. Bu yüzden en popüler olana üyelik açtım ki karşımda çaylak statüsü denen bir şey çıktı. O statünün ne olduğunu başta anlamamıştım. Sonradan uzun yıllar çaylak kalanların olduğunu öğrendim. O sıralarda "blogsözlükteçaylaklıkyok" hesabı seri fav geçince dikkatimi çekti. Sonra buraya kayıt oldum. Eskiden blog sayfam vardı. Blog sözlük olunca bayağıdır planladığım ama bir türlü hayata geçiremediğim blog sayfamı açmaya cesaretim oldu. Sonra Sözlükte daha fazla vakit geçirmeye başladım. Benim için farklı bir dünya oldu burası. İyi ki sözlük üyeliğim yok deyip açma isteğim olmuş. İyi ki "blogsözlükteçaylaklıkyok" nickli arkadaş beni buradan haberdar etmiş. İyi ki dahil olmuşum bu ekibe. Son birkaç gündür daha da aktif oldukça daha güzel duygular hissetmeye başladım. Ben duygularımı itiraf etmekte zorlanan bir insanım. Bu yüzden bu cümleleri yazmak benim için gerçek bir itiraftır.

daha yeni yeni yazmayı öğrendiğimde ben, ilkokul öğretmenim esra hoca ve benim "babaanne" kelimesini doğru yazmaya çalışma direnişim arasında bir bermuda şeytan üçgeni oluşmuştu.

olay şu şekilde, bu kelimeyi doğru yazanlar tahtaya kalkıyor yazamayanlar öğretmen masası ve kendi sırası arasında periyodik bir denge kuruyor. işte bir tarafta stabil bir kesim diğer tarafta dinamik bir kesim var. stabil kesim dinamik kesimi bakışlarıyla ezerek katalizör görevi yapıyor, anlayacağınız rönesansvari bir uzay var. herneyse ben bu kelimeyi "babane" diye yazıyorum esra hocaya götürüyorum esra hoca bakıyor, sefil varlığımı iliklerime kadar yargılıyor sonra ayakta duran anglosakson kesimden bir arkadaşın defterinden nasıl yazılacağını gösteriyor bu sırada esra hoca, defteri veren şahsın beni ezişini zevkle izliyor...

masalar arası birkaç tur çöpçatanlık yaptıktan sonra tahmin edebileceğiniz gibi en son bir tek ben kaldım. işte dengeyi koruyum diye daha bir atiğim daha bir çeviğim; ara pası, plase falan yardırıyorum bir yandan da kapattım beyni ağlamayayım diye koca sınıfta bir tek ben evrendeki düzensizliği artırdığımı, entropinin istihzasına direndiğimi, herkese her şeye rağmen benim gibiler yüzünden evrenin yaşının daha uzun olduğunu -onlar taktir etmesede- düşünerek kendimi avutuyorum. ama inanarak sadece kendini kandırdığını fark ettiğin her davada olduğu gibi mani olunamaz varoluşsal bir krize giriyorum, "babane" nedir? pamuk şeker yedikten sonra neden ağızda iğrenç bir şerbet kalır? neden büyük insanlar beni utandırıyor? gibi bir kaç soru tarafından hırpalandıktan sonra kendime geldim bi' silkelendim, durdum ve esra hocanın gözlerinin içine içten bir nefretle baktım aynı zamanda burnumdan bir sümük baloncuğu çıkmasaydı bakışlarımın tesiri olabilirdi dahası sümüğün verdiği etkiyle sınıfta bir imam cemaat durumu teşekkül edince daha fazla dayanamayıp gözümden tek tek düşen yaşlara engel olamayıp sınıftan hunharca ağlayarak kaçtım.

Iki bucuk ay sonra ilk kez ders anlatacagim birazdan. Insallah ders anlatmayi unutmamisimdir. '*'

Benim uyku düzenim okula gitmeye müsait değil

Bizim oralarda bir şey illallah ettirip bıktırınca 'belaya düşmüşem' denir. Sabahtan beri yaptığım ev işleri, iki haftadır uğraştığım makaleyle belaya düştüm.. Allah'ım belimi hissetmiyorum...

Az önce sokak arası pis bir büfede döner yedim ne olacaksa olsun artık!!?

içimdeki nefret duygusunu yok etmeden yoluna girmeyecek hiçbir şey.

her şeyim tam olsa bile bir yanım eksik hissediyorum.sürekli hissettiğim bir şey bu.ruhumun yarısı yok sanırım.ruh eşinden kasıt bu mudur acaba?

sevginin güzelleştiremediği insanlardanım. umutsuz vaka diyorlar.