blog sözlük itiraf

eskiden sorunlu insanlarla takılırdım ve bana iyi yada kötü bir faydasının dokunduğunu vs. hiç analiz etmezdim. şimdi ise yanımda güçlü insanları istiyorum, çünkü bende değiştim artık. bir şeyler katmalı yanımda ki insan bana. yormamalı, konuşmadan anlamalı bazı şeyleri.

herkese küsüm,kırgınım ve nefret doluyum.Hepsi soğrama oturup yemeğimi yemiş,suyumu içmiş evimde kalmış kişiler.O kadar nankörler ve kötüler ki,hepsiyle tüm bağlarını kopardım.O kadar huzurluyum ki şu an,oh mis.

özür dilerim blog sözlük, son zamanlar sadece kafa dağıtabileceğim bir yer olarak bir şeyler yazıyorum burada. tanım yazabilecek kadar kafam yerinde değil son zamanlar. iyi akşamlar.

Bir süredir sadece takip ediyordum. Şuan sadece içimi dökmek istiyorum. Çok mutsuz hissediyorum.
Yaşlar süzülüyor ve bu öyle bir süzülüş ki, onlar bile süzülürken ağlayarak sindire sindire süzülüyor.

Gerçekten deliricem artik az kaldi. Zaten adapte olmakta zorlandigimiz bir surecteyiz onumuzu bile goremiyoruz ve hocalarımız hicbir isi kolaylastirmiyorlar. Neredeyse 4 yildir derslerime giren,iletişimimizin de guclu ve iyi oldugu hocalarımızı bile tanimakta gucluk çekiyorum. Oyle bir surecteyiz ki ogrenci konumundayız diye her seyin sorumlulugunu bize yüklüyorlar. Haftalardir odev yapmaktan sabahliyorum. Sonra uyuyakalinca da ikide bir uyanip maillerimi mesajlarimi okulun uzaktan egitim sistemini kontrol ediyorum. Çünkü hocalarımız biz hic uyumazmisiz,ihtiyac gidermezmisiz, yemek yemezmisiz gibi surekli son dakika surprizleriyle geliyorlar. Notlarımızda hakkaniyetli davranmıyorlar. Bu yaşıma kadar ders notlarim umrumda olmadi ama verdigim emegin, yaptigim isin dogrulugundan eminim. Sirf beni kendi kafa yapisina uygun gormuyor diye notumdan kisamaz kimse, kendince cezalandirmaya calisamaz. O kadar doldum ki bazilarina. Bunlar nasil egitimciler bizimle ne yaptıklarının farkindalar mi diyorum. Okula gitmediğimiz icin cok mutluydum ama bu sekilde de surekli okuldaymisiz gibi oluyor. Hem okulu sevdiremiyorlar hem de evde rahat vermiyorlar.
Ama bu ulkede isler boyle gidiyor iste tam olarak. Guclu olan gucsuzu hep eziyor. Ve gucsuz olana şikayet etmek bile yasak.

bazen bir musluk sesine bile uyandı gözlerim, bazen hiçbir şeye uyanmadı. senden önce bin cümleye açılan ağzım, senden sonra bir harfe bile uzanmadı. benden sana ne kaldı, bilmedim. bulutun geçti, rüzgârın geçti, yağmurun geçti. bütün gün elimde bir dal parçası; ikiye bölüp durdum toprağı. bazen gökyüzüne baktım, bazen toprağa. her taşın gediğinde bilmediğim bir şey aradım. hayattı, çekiyordu, içine istiyordu bazen. gitmedim bende.

bir aydır yapamadığım ödevi sonunda yapmış bulunuyorum mutluluktan delirme noktasına gelmiş olabilirim, umarım güzel not alırım sözlük...

Uzun zamandır (450gün civarı) yoktum, açıkçası baya özlemişim burayı. Eski entryleri okuyarak düşüncelerimde nelerin değiştiğini görmek de çok hoş. Büyümek, hatalardan ders çıkararak zoraki olgunlaşmak pek hoş değil ama olsundu.

Ben en azından katilimi tanıyorum. Fakat sen bir gün sevilmediğin bir yürekte, kim vurduya gideceksin.

Kızların benimle konuşurken çenelerinin düşmesini sevmiyorum.

Kendimi çok fazla sevdiğimi fark ettim

Uzun süredir '*' film/dizi izlemediğim için tarif edilemez bir boşluktaydım. Bu gece iki bölüm mindhunter izledim, kaybettiği oyuncağını bulmuş bir çocuk gibiyim şu an. Sözlük, ben bir bağımlıyım!

Korkuyorum aslında, hem midem bulanıyor hem de azıcık titriyorum. Üşüyorum da biraz. Ah sevgili erkek dostlarım siz her reddedilme korkusunda bunu mu yaşıyorsunuz? Ah şu toplumsal normlar yok mu! Bu çocuklar da az çekmemiş, kıyamam size.

hayatta herkesin günlük rutin işleri arasında unuttuğu ve fakat ara ara kendine sorduğu bir soru var. niçin bu hayattayım? aslında herkesin bu hayatta bir amacı olduğuna inanıyor, ancak bir toplumda yaşıyor olmamız, para kazanmak zorunda olmamız gibi sebeplerle, hiç kimsenin bu amacı bulma yönünde kendi içine dönemediğini, zira bunun kişilere öğretilmediğini düşünüyorum. bunu fark ettiğimizde ise belki halihazırda okulumuzu bitirmiş ya da iş hayatına girmiş oluyor ve hayata geliş amacımızı henüz bulamadığımızı anlıyoruz. şahsi olarak hayata geliş amacımı henüz tam anlamıyla bulabilmiş değilim, ama en azından bunu fark ettiğime şükrediyor ve bu amacı bulma yolunda ilerlediğimi artık biliyorum.

Burada hiç tanımadığım insanlar olmasına rağmen entryleri okuduğumda kendimi iyi hissedebiliyorum. İlginç olsa da herkese teşekkürler.

Kendime netten 1 tane tv seçeceğim sözlük. Ülke genelinde ne olmuş, hep uzak kalıyorum.

Yahu adamlar 250 yıllık tarihle bize medeniyet dersi vermeye çalışıyorlar (bkz: veremiyorlar).

Onlara iskitlerin soyunun milattan önceye dayandığını söylemedim henüz, vakti gelince onları da anlatırım.

Keza bu birikimin neticesi olarak, gerçekten muazzam atılımlar yaptığımızı görüyorum. İnanın bazı atılımların dünya çapında benzerleri yok. "Körpe dimağları" beyin göçü muhabbetine yurt dışına göndermeyelim, yeter.

Çok spontan bir entri oldu bu. Herneyse, kastımı anladınız.

Bu gece sevdiğim insan öldü.benden 952 km uzakta ansızın çıkıp gitti hayatımdan. Hayatıma girişide böyleydi. Hiç beklemediğim bir anda bütün güzellikleriyle gelmişti.sadece bi şey değildi benim için yol arkadaşımdı. Hep yalnız yürümekten şikayet ederdim ondan önce. Sahte insanların yaralarını taşıdım, hepsini unutturdu bana. Hayatımın en güzel döneminde çok kısa da olsa bir şeylerin mümkün olduğunu gösterdi ama çok kısa sürdü be hayat. Son bir haftadır iyi değildik zaten. Hep aklımın ucunda bir gün geçip gidicez bu hayattan pişman olmak istemiyorum düşüncesiyle elimden geleni yaptım. Her dayanamadığımda yazdım ona. Çoğu zaman cevap vermedi, unutmak istedi ama onun kadar güçlü olamadım. Kendimi çok yıprattığımı söylerdi. Keşke şuan beni görsede asıl yıkılmak nasıl olur bilse. Çok şey anlatmak istiyorum, onu saatlerce anlatmak istiyorum. Kime giderim bilemedim,bu kime nasıl söylenir bilemedim. Sevdiğim hiç ölmemişti ki. Daha fazla yazamıcam. Ben hayatımda bu kadar acı bi itiraf yapmadım..

iki gündür ders çalışamıyordum bu yüzden bugün sabah altıya alarm kurmuştum hatta arkadaşımı da örgütledim o da kurmuştu ikimiz de altıda uyanacaktık.

evet alarm çaldı ve ben uyandım. uyandım ama kesin tekrar uyuyup beş dakika sonra kalkacaktım çünkü bu bir gerçek. hiç de öyle olmadı.

uyandım ve ablam bana yatağımın yanındaki duvarda Fink atan, muhtemelen uyanmadan üç saniye önce göz göze olduğum hamam böceğini (kardeşimin tabiriyle Fatma böcek) gösterdi. peki Melike ne yaptı? kafasını üst ranzaya çarpma detayını atlamadan yataktan fırladı.
merhaba saygılar buradayııımmm!

Yüreğimin tam ortasında ekşi bir acıyla uyanıyorum birkaç sabahtır. Herhalde gücüm tükeniyor artık. Sırtlandığım tüm yükler birer birer büküyor belimi. Kırgınlıklarım, aşkımı ve dostlarımı elimden almaya çalışıyor. önleyemiyorum içimde ki nahif çocuğun kırılganlığını. Bilmiyorum daha ne kadar bu sinir harbi ve acıyla gidecek.. Vazgeçiyorum çünkü artık.