içimizde ukde kalan şeyler

küçük yaşta dedemi kaybettiğim için akıl baliğ olduktan sonra ve gençliğimde dedemle vakit geçirememek. yazarken bile tüylerim diken diken oldu öyle bir ukde.

(bkz: bağlama çalmak)
(bkz: piyano çalmak)
(bkz: yağlı boya resim yapmak)

(bkz: insanları havaya uçurmak)

electronic gitar

komünist dünya.

Çocukluk döneminde Ağaç ev. Filmlerde görüp hep hayalini kurardım.

reklamlarda gördüğümüz tüm üyeleri çok mutlu o ailenin bir ferdi olmak. bizimkinde hep bağırış çağırış vardı :(

Aslında tamamen yapmamışlık hissidir. Emin olamama halidir. Bazen üzer bazen o ukte kalsa bile sonuçta doğru yolda ilerlediğinizi görürsünüz. Ama işte haklı olmak ya da haksız olmak ne kadar önem arz ediyor ki böyle bi durumda? Mutlu olmadığını hissetmek... En azından içeride bir yerlerde hep bir boşluğun varolması hali...
İnce çizgiler üzerinde yaşıyoruz hayatı. Verdiğimiz kararlar önümüze sayısız yeni imkan sıkıntı ve seçenek sunarken tercih edilmeyen seçenekler kim bilir hayatımızdan kimleri neleri götürüyor. daha dayanılmaz olanı ise hayatın getirdiklerinin götürdülerinden tercih edilmeyenlerden daha iyi olmasından şüphe etmek oluyor. Bu insanı yoruyor bu insanı gerçekten çok yoruyor.

(bkz: Kuzey ışıklarını görmek)
(bkz: Bir dağ evinde inzivaya çekilmek)

Söylenmesi gereken bir şey söylemek ama o an söyleyememek

Bateri çalmak ve tıp fakültesinde okumaktır.
Ancak diş hekimliğinde mutsuz muyum, hayır.

Corona öncesi sevgiliyle eve tıkanıp kalmak yerine gezseymişim keşke diyorum..

Güzel bir UKDE yazısı