hayatın anlamsız geldiği anlar

Tam şu andır. Geleceğime dair zerre umudum yok. Bugünüme dair de umudum yok. Hayatımdaki insanlardan da cidden bıktım artık. Her şeyi yakıp gitmek istiyorum.

Aslında hayat hep aynı anlamsız ve boş
Bu süreçte hayatı anlamlandiranda anlamsizlastiranda insanın kendisi

Ve onun için hayatta anlam ifade eden şeyler ve hiç anlam taşımayan şeyler kişilere göre farklılıklar gösteriyor

Ben ise hala başladığı yerdeyim hiçbir anin anlamalı gelmedi büyük bir zaman diliminde vakit dolduruyoruz

Emeğinin karşılığını alamadığın o an.

Sabah veya gecenin bir yarısı uyandığımda herkesin uyuduğu o sessiz vakitler yataktan doğruluyorum yorganı üzerimden kaldırmadan yarı uzanır yarı oturur bir vaziyette otomatik portakaldaki o çocuk gibi "ya şimdi nolacak ha?" Sorusu aklımda oluyor. Peki şimdi ne olacak?

kendine ve çevrene yabancılaştıktan sonra yaşanabilecek andır.

Birileri için çabalarken onların bu çabalara değmediğini anladığınız an

aile sofrası kurulmuş ve bir yerlerin patladığını zırvalayan televizyon sesi kulağıma çalınır iken, bir kimsenin selasını duymakta idim.*
babam ani bir şekilde, uzun zamandan beri bu anı bekliyormuş gibi, "bizim de iş yerinde bir eleman var idi, kanser olmuş!" dedi.
tam olarak anlam veremedim, sofrada bir saadet yok idi lakin huzursuzluğun çökmesine sebep olacak sözün anlamını düşündüm, yok idi anlamsızlık o 'an' içerisinde burada başladı.
annem de sanki bir çiçeği sular sakinliğindeki, "kanserli insanlar çabuk ölüyor dedi."
şaşırdım ve sustum, bir şeyler demek istedim sanır isem, lakin sustum.
televizyon gene bir şeyler zırvalıyordu lakin zırvası ölüm idi,
bir insanın selası aklıma geldi ve o da ölüm idi,
kanseri düşündüm ve gene bir insanın kanser olmasını lakin yenmesini ve en sonunda ölmesini düşündüm.

ölüm beni o masada çepeçevre kuşattığı vakit, anlamsızlığı tattım.
ölüm, hakikat idi,
peki anlamı olan ne idi?

Uykudan yeni uyanıp tekrar uyuduğunuz andır. Hayat anlamsız geliyor, her şeyi boş veriyor insan*

*:hafta sonları için geçerli

annemi yoğun bakımda gördüğüm andı ve babamın gece ben iyi değilim ambulansı ar ama sirenleri açmasınlar komşular uyuyor dediği zamandı.. hayat gerçekten çok anlamsızdı o zamanlar

yeryüzünde adalet aramak!