blog sözlük itiraf

Artık hayatıma bir kadın girsin istiyorum tüm samimiyetimle.

Merak ediyorum. İnsan yaşattığını yaşar mı sözlük?

finansal köleye ihtiyacım var.

keki fırına koyduktan sonra eve yayılan kokuyu çok seviyorum.

çok üzgünüm sözlük
çok.
belki hiçbir şey olmamıştır bilemiyorum. en çok bilememek sorun zaten. barışamıyoruz bu eylemle.
bu gece de ben alırım yıldızları kollama nöbetini nedir ki. alnına öpücük gönderirim sonra canımın. ulaşacağını umarak. iyi geceler sözlük.

ortaokul ikinci sınıf(yedi) epey günleri geçirdiğimiz kız arkadaşım ve arkadaşları beni bir yere davet ettiler, neresi olduğunu anımsayamıyorum ama böyle eğlence için gidilecek bir yerdi. neyse okulda sözleşildi, saatler tamam, buluşma yerleri tamam çıktık okuldan evlere dağıldık. oturduğum yer ilçenin en yüksek mahallesi, bende mahallenin artık ilçe merkezi ile aynı düzleme yaklaştığı bir yerde oturuyorum. dağın etekleri gibi düşünün... mahallenin en tepesindeki arkadaştan sonra sırayla aşağı doğru toplanarak bana gelecekler. son ev benimki. neyse işte evlere gittik ulan kıza tamam dedik, kız arkadaşlara tamam dedik ama bizimkiler işte, evde hiç harçlık yok. neyse bir umut bekliyorum ama bir yandan hazırlandım. gelenlerin üç-dört kız ben tek erkeğim ve biraz hoş gözükmeliyiz değil mi?saate bakıyorum içim kıpır kıpır hem üzüntüden hem stresten hem de heyecandan, nihayetinde umduğum gerçekleşirse pek keyifli bir gün geçirmiş olacağım. ben bekliyorum bizim ana-baba işten erken geleceğe benzemiyor, yattı bizim iş diye düşünüyorum ama arkadaşlara ve kıza nasıl söyleyeceğim? hem utanıp yerin dibine gireceğim hem de "ya gel bizdensin, lafımı olur" falan ayaklarına yatacaklar ve bu da canımı sıkıyor. Neyse canlar evin tüm perdelerini kapattım, birinci katta oturuyorum diye, telefonun sesini kıstım arayacaklar ama açmayı bırak görmek bile istemiyorum aradıklarını. geldiler bayağı uğraştılar bana ulaşabilmek için ama ben süslenmiş, parfümünü sıkmış kot pantolonunu giymiş bir vaziyette yatakta uzanıyordum. sonra gittiler, kaşlar çatık. bende o utançla hayatıma devam ettim onlarda bir daha dönmediler zaten...

uzun zamanda beri -karantina süreci- evdeyim. aslında üniversite okuma sebebim ile izmir'e gittim bir zorlama değil idi lakin verdiğim çeşitli yanlış kararlar hayatımın o dönem için mahvolmasına ve kendimden sürekli kaçmama sebebiyet verdi ve halen vermekte. lise bittiği vakitlerde edebiyat ile uğraşan şiiri kendime bir meşgale yapan erdim. sevdiğim bir kadın vardı. onunla çok olmak istedim ve bir yolda yürümek çok istedim. yollarda yürüdüğünü çok gördüm ama sadece arkasından bakmakla yetindim. izmir'de okuyor idi, izmir'e gitme sebebimin birçoğunu da kendisi oluşturuyordu. başardım ve gittim. her şey çok güzel gider iken yürünecek yolları bir hattat edası ve sabrı ile çizerken benden uzaklaşmaya başladı. uzaklaşma sürüyordu ve her şeye sorumlu olanın ben olduğunu zannediyorum. bu zan beni günden güne eritmeye sebebiyet veriyordu. uzun zamandan beri dostum olan ev arkadaşım bana yüz asmak gibi bir eylemde bulunuyordu. hiçbir şeyin sebebini bilmiyordum. hiçbir şey yapmamıştım ve sanki büyük bir suç işlemişim ve her şeyin bedelini ödüyor gibiydim. düşüncelerim beni hapis ediyordu, çok fazla şekilde alkol almama neden olan bu durumlar zaman içerisinde ideallerimden caymama sebep oldu. alkol bir devamlılığın sonucunda düşüncelerimden alıkoyamıyordu beni. diğer yol ise uyuşturucuydu. kullandım, kullandım ve yok oldum. kaçtığım her şey bana sahip olmaya başlıyordu. tripler sahici olarak beynimin kimyasını değiştirdi ve bunu şu an için de hissedebiliyorum. her şeyden tedirgin oluyorum çok ama çok korkuyorum. öldürülmekten ödüm patlıyor. koranavirüs ülkede cereyan etmeden önce bu durumları geçmek için ailemin yanına geldim. durumum çok daha kötü. sancılar içerisinde ve korkular eşliğinde günlerim geçiyor. yol sancılı ve ağır. tek başımayım ve o kadının o yolda yürüdüğünü dahi göremiyorum. çözüm nedir ve kimdir uzun zamandan beri bilmiyorum. kelimeler hiçbir şeye çözüm olamıyor. iyi bir insandım ve bunun ile gurur duyardım artık iyi dahi olmak istemiyorum belki de beni eriten şey buydu. işin en sonunda ise tekrardan uyuşturucuya koşmak istemiyorum. tedirginim çok korkuyorum.

dün geceden beri odamda kocaman bir böcekle vakit geçiriyormuşum hala kendime gelemedim.

özlüyorum.

burada bulacağımı düşündüğüm atmosferi bulamadım

Bazı şeylerin değişmesi için kendime fırsat tanımam gerektiğini düşünüyorum.

En sonunda bastı engeli kaderimiz bu demek ki ya kimse tarafından umursanmamak

Kurban olduğum sen bana sabır ver ya cidden ben artık birilerinin ense kökünü tokatlamadan rahat edemeyeceğim. Sabra ihtiyacım var

Durağan bir yaşamda zihnimin, fikirlerimin geliştiğini hissediyorum ama sanki vücudum iyi değil. Hem korona olmasa en fazla bir reddediliş olurdu onu da erteledim.

bazen hayali piyano çalıyorum.

uyuyamadım.

uzun zaman sonra telefonla saatlerce konuşma sebebiyle şarj tükettim.

arkadaşlarıma ilişkiler konusunda çok güzel öğütler veririm. bu konuda hislerimin kuvvetli olduğuna inanıyorum, birini gözüm tutmadığında o kişi gerçek yüzünü eninde sonunda gösteriyor. ne yazık ki arkadaşlarım sözlerime kulak asmıyor ve hikayenin sonunda 'i told you' diyen ben oluyorum.

ne yazık ki, mum dibine ışık vermezmiş. arkadaşlarıma kıza kıza söylediğim şeyleri kendim uygulayamadım. Bu yüzden üzülen taraf oldum, bazen üzdüm de.

dolayısıyla, uzunca bir süre bu tür şeylerden uzak durmayı planlıyorum. zihnimi derslerime, okuma ve araştırmaya odaklayacağım. en sağlıklısı bu.

ya kalbim gerçekten kırık. ama her duygumla birlikte bonus olan öfkemden şu an bir şey yapamıyorum. ağlamak istiyorum öfkeden ağlayamıyorum.

bazen boşvermenin çok zor olmadığını anladığım dönemdeyim.