blog sözlük itiraf

ne kadar iyi olursa olsunlar, o lanet olası sigarayı, sigara içmeyen insanların olduğu yerde içiyor insanlar.

Sanıyorum ki ben, dünyaya terk edilmişim.

Birazcık özgüvenim olsaydı nolurdu sanki.

bir arkadaşım bana, "eee demek ki emek vermedin ki istediğin sonucu alamadın" dedi. "Yeni türkü sever misin" diye sorduğumda "yok ya türkü sevmem ben ehe" (evet, ciddili) cevabını aldığımda bile dışlamamışım, daha ne yapayım sözlük sorarım sana?

Ciddili türkü dedi ya, yak bi' sigara.

ah. hani buraya böyle şeyler yazmayacağım diyorum ya. hani her seferinde, hem de her seferinde. bazı şeyler çok acıtıcı. çok. elimde olmalı. yine tüm acıklı şarkıları açarak, pc başına oturarak... neyi çözeceğimi sanıyorum ki?
ama öyle bir şey yaklaşıyor ki bana doğru. öyle canavar görünümlü bir şey. gözlerimi kapayamıyorum. bakmadan edemiyorum. görmemeliyim diyemiyorum. böyle hissediyorum. tünelin ucunda ışık var mı bilmiyorum, ama trenin farı bariz.
allah benden kendime zulmetmemi istemedi. korkularım yüzünden yeni bir din icat etmemi de.
ama bazı şeyler çok yorucu. anlıyor musun. o yanardöner hisler çok yorucu. birgün blogsözlükten bir arkadaşı, ertesi günü fuardaki bir çocuğu, zaman zaman o gözlüklümü kafama takmak öyle yorucu ki. gözlüklüyü artık kafama takacağımı sanmıyorum gerçi.
nereye gidiyorum ben böyle. inanmayı isterdim. kimsenin inanmayıp sütün içinde çırpına çırpına yukarı çıkan o kurbağa olmayı isterdim. inanmasını isterdim. ama bu kadar basit mi. bu kadar yanlış bakıyor olamam. mesele böyle olmamalıydı oysa, sevgi açlığı. sevgi açlığı sanrısı.
mesele onlardan tek bir tanesi olmalıydı. belki de unutulmamacasına olmalıydı. oysa ben belki de sevme kotamı hepsine eşit dağıttım. bana yüz vermediklerinde ise o hisleri bastırıp gittim. ben gerçekten bu hisleri kime karşı taşıdım?
bana gönülden inanıp güvenecek biri olmalıydı oysa, hem de bu kadar sevilip saygı görürken. bu kadar yanaklarımı sıkarken siz, ben tatlı bir çocukmuşum gibi.

buraya ne yazsam, kime neyi anlatsam, hayatımda hiçbir şeyin değişmeyeceğini biliyorum.
ama neden bu tutumumda da ısrar ederim, anlamam.

Son günlerde tam anlamıyla bok gibiyim. Bok gibi hissediyorum bok gibi yaşıyorum bok gibi değer görüyorum. Sigarayı bırakırım diyordum bir hafta kadar önce. Bok bırakırım. Kusura bakma sözlük. Senin de hiç küfür okumamış gözlerini üzdüm. Ama dedim ya herşey boktan...

aslında bende duvarın bir köşesine veda mektubu yazıp intihar edecek tip var.

Uzun itirafları okumuyorum.

Günlerdir, hatta birkaç haftadır, yoğun bir şekilde The Killing dizisini izledim. Az önce de 4. sezonun finalini izleyerek tamamlamış oldum. Şu şarkı çalıyordu. The Jezabels - Peace of Mind

Sonu her şeye rağmen çok güzeldi. Yarın kalkınca tabii ki özleyeceğim. Alışkanlık ve beklenti yaptı sonuçta. Duygusal etkisinden aynı rahatlıkta bahsedemiyorum. Ben dönüp dolaşsam gidebileceğim kimsem yok sözlük. Hayatım hep ineklemekle geçti sayılır. Lisede arkadaşlıklar dostluklar geçici dendi, boş verdim, üniversitede kopuk yaşadım mecburen, eski sevgililerimle arkadaş kalamıyorum, o çok şey paylaştıklarım da yok. İşin kötü tarafı, bir daha da kimseyi sevemeyecek oluşum. Yok öyle saçma salak sevmelerden bahsetmiyorum. Ya da birilerine karşı insansı pozitiflik'*' sunamayacağım. Bildiğin sevemeyeceğim, sevmeyeceğim çünkü. Zaten sevecek birini bulmak çok zor da, bendeki artık ciddi bir ruhsal anlamda güven sorununa dönüşmüş durumda. Kökten silip atma gibi bir kötü huyum var. O yüzden ben de kapatıp o defteri, sevmiyorum diyebiliyorum.

Belki bir şekilde şans eseri sevilirim biri tarafından. Ama sevebilir miyim tartışılır. Aslında bu ruh haliyle blog yazmam lazımdı. Ama iOS 10.3.2 yayınlandı. Telefonuma DFU modunda format atmam lazım. Sonra yatarım zaten boş hayaller kurup.

Son zamanlarda nickimin hakkini layigiyla veren davranislarda bulunuyorum. Hic hos degil. Kendimi kiniyorum. Yapabilsem kendi kafama ucar, kendimi patlatirim. (bkz: blog sözlükle dertleşen yazar)(bkz: blog sözlük'ü günlük gibi kullanan yazar)

Kimsenin vertigo ile sinanmasini istemezdim. Kimseye olmasın bu boktan şey.

Sanırım çok yol yordam bilir bir tipim var. ne zaman sokağa çıksam, biri durdurup yol soruyor.

bi telefon sizi bağzen yaşama döndürebilir!!11!1

Geçtiğimiz cuma günü dolar kuruna girdim, o gün bugündür kumar batağına düşmüş gibiyim. Kuru takip etmedigim her dakika elim ayağım titriyor.

Bazen aynı rüyaları tekrar tekrar gördüğüm olur. Bugün de yine onlardan birini 3. Kez gördüm. Normalde rüya gördüğümü fark ederim ve sonunu bildiğim o rüyayı aynen izlerim. Ama bu sefer bir değişiklik oldu bir baktım ki kendimi geliştirmişim'*' rüyayı kontrol etmeye başladım ve bir sürü saçma sapan şey oldu. Önce başrol beyefendiyi prison breakdeki başrol abimiz yaptım. (aksiyonlu bir rüya olduğu için onu seçtim galiba) neyse koşuşturmaca başladıktan sonra iyi ve kötü karakterlere ya günlük hayattan tanıdığım ya da yabancı dizilerden seçtiğim insanlar koymaya başladım. En son yakalandığımız kısma gelince de kendim çıkıp yerime ünlü bir kadın koydum ve başrolü değiştirerek brad pitt yaptım. Burdan sonrası tam bir türk filmi. Bizi yakalatan kadın kendi yerime koyduğum ünlü kadının annesi çıkıyor ve acılı bir arka fon müziği koyuyorum ve brad pitt ağlamaya başlıyor, kız şok olup annesine bakakalıyor falan ahshshdsj. alarm çalmasa daha neler görecektim kimlere neler yaptırırdım bilmiyorum'*'

Öleceğiz, sonra bizi tanıyanlar ölecek, sonra da çocuklarımız, torunlarımız. Bizi bilen en son insan da ölünce dünyaya hiç gelmemiş gibi olacağız.

Girdilerinizin çoğunu ünlü nur yerlitaş suratıyla okuyorum, bir kısmınızın zeka yaşı hakkında da hoş fikirlerim var.

platoniğimi official olarak bıraktım. İnat haline getirmeye gerek yok doğru kişinin o olmadığını öğrendikten sonra.. Hem, bana karşı aynı duyguları hissetmediğini ve senelerce(nasıl becerdiysem) davranışlarını yanlış anladığımı da öğrendiğime göre aklımda pek bir soru işareti de kalmadı.. "O" kızın kim olduğu dışında...

Bir süreliğine entry girmeme kararı aldım. Bakalım sığ kafada ki nesneler, kişi sıfatındakiler daha ne kadar at koşturacak buralarda. Saygı ve sevgiyle.