blog sözlük itiraf

"Kısa çöpüz, uzun çöpte hakkımız vardır da gözümüz yoktur"

Eskiden galaksiler gördüğüm gözlerini kapatmış bana şimdi (bkz: efkar sirke tadında)

En yakınımda ama bir o kadar uzağımda.

eternal sunshine of the spotless mind nın dvdsi çıktığında eşimle aldık, 20 dakika izledik ve kapattık, bir daha da izlemek aklımıza bile gelmedi. neden bu kadar seveni olduğunu anlayamadığım bir film.

Şu an bulunduğum cafede şu şarkı çalıyor ve ağlarsam rimelim akar. Ve beni bir kez daha bu kadar bekletirse, bir daha buluşmayacağım birini bekliyorum.

Odamda çıkarmış olduğum kirli çoraplarımı toplayıp banyoya kirli sepetine atmaya gittiğim zaman çorapları sepete atmak yerine dalgınlıkla klozete atmaktan çok korkuyorum. Birçok sefer kıyısından dondum bu davranışın.

Bir şey olsun ya artık. Vallahi çok sıkıldım.

Sevgi boşluklarımı popkekle doldurmaya çalıştığım dakikalardayız.

hayvanlardan korkuyorum. hatta akvaryuma parmağımı bile sokamıyorum. neden bu korkum bilmiyorum. ama bu daha çok hayvanlardan iz kalacak gibi bir korku. bu kadar korkarken bir sokak köpeği benim köpeğim olmayı seçti. iyi ki de seçti.

Yazmak istediğim, duyurmak istediğim o kadar çok şey var ki. Artık utanıyorum biliyor musunuz? Yapmadığını bırakmayan adama ilk günkü gibi körkütük aşık olmaktan utanıyorum. Aşk mı dedim? Ahh daha az kullanacaktım oysaki. Herkesin ağzına pelesenk olmuş bu üç harfliyle sezai karakoç'un mona rosa'sına duyduğu hislerin adı aynı değildir. Basitleştirdik efendiler. Bunun bir kuralı, bir adabı yok ki ona göre aşk mı değil mi anlasak. Ah mona rosa. Hangimiz dayanabilirdi buna? Zaman geçtikçe daha da ulaşılmaz olacağını bile bile beklemeye... karşılığının gelmeyeceğini bile bile sabretmeye. Ha söyleyin hanginiz? Basit hoşlantıların adı aşk olmuş. İki gün gülmüş etmiş aşık olmuş. Geçin efendim bunları. Nerden geldim buraya? Kendimden bahsedecektim oysaki.
Ah sevmişliğim son sözüm yine sana; sesini çok özlemişim.

Uzun bir zamandır çürüyorum çevremde neredeyse kimse yok 5 ay önce hiç istemediğim bir şehre hiç istemediğim bir okulu okumak için geldim, kendimi kabul ettiremedim, ifade edemedim vs. Bunla beraber aşırı kilo aldım şimdi 76 kg ağırlığında 1.64 cm boyu olan iğrenç bi' insana dönüştüm.

Şimdi bir tantuni menü gömdüm ve hala mutsuzum galiba çürüme beklediğimden hızlı gerçekleşecek, korkuyorum.

Yaptığım hödüklükler zaman zaman aklıma düşüyor. Ne hikmetse o düştüğü zamanlarda vize veya final haftaları oluyor genelde.

Tavla oynamak bazen kafa dağıtıyormuş. Teoman dinlemek ise paha biçilemezmiş.

derdimi kimseye anlatamıyorum. Etrafımdaki insanlara güvenemiyorum. Onca insanın içinde yalnız kalmak istiyorum. En yakınımda sandığım insanların laf taşıdıklarını, gevşeklik yaptıklarını görünce insanlardan soğuyorum.
(bkz: sonumuz hayır olsun)

son senem olmasından dolayı zamanım yok gibi bir şey. hiçbir şeye zaman ayıramıyorum. düzenleyici bir şey olsa bir asistan filan mı tutsam :/

Bu söz bana mıydı aşk olsun.

Çok yoruldum. Dayanamıyorum. Hem sabretsem ne olacak ki. Sonu hepimiz biliyoruz

Çalışmadım. Çalışmak istemiyorum. Uyuyum ben . Vize haftası geçince uyandırırsınız.

Sürekli kafamda düşleriim ool gülüşleriim ool diye bağıran biri var, nedenini merak ediyorum.

küçükken bunu yerken daha doğrusu yemeye çalışırken her taraf batardı, beceremezdim. denedim de artık yiyebiliyormuşum. sevindim hani, büyüyorum çok şükür.