blog sözlük itiraf

başka bir zaman başka bir nickle gelirim ama şimdilik ben kaçar.

#18385
dün içtiğim kahve bugün de etkisini gösteriyor ve hala uyuyamıyorum.

Bu sözümü asla unutmayım: insanlar ideolojilerini satmaz.
..
Never forget this expression: people dont give their ideologies whatever the conditions happen.

televizyonlarını yeni açmış seyircilerin dikkatine,

bu başlık altında herhangi bir itirafta bulunmanıza gerek yok, yazmak istediğiniz bir şey var ama, onu yazacak başlık mı bulamadınız? yada açmaya mı üşendiniz? hiç sorun değil, sözlüğümüzün bu durumlarda kullanmanız için sizlere sunduğu (bkz: blog sözlük itiraf) başlığına yazabilirsiniz.

kimseyi tanımadığım bir yerde, salaş bir balıkçıda tek başıma oturarak bu şarkı eşliğinde rakı içmek istiyorum.

(bkz: diren politika)
(bkz: diren siyaset)

ömrüm boyunca Rize’de yaşamak istemiştim. Nasip olmamıştı. İki sene önce bir gün bu uğurda çok bunaldığım bir anda ettiğim o anlık dua kabul oldu. Geç de olsa istediğimi verdi allah. Sabrettirdi, gün saydırdı, emek sarfettirdi ama verdi. “Allah’ım annemi babamı kırmadan, kimseyi üzmeden burada yaşayabileceğim hayırlı bir yol aç benim önüme, nolur.” Demiştim. Döndü dolaştı. Duamın üstünden tam iki sene geçtikten sonra, Ben şimdi o duanın karşılığına bakıyorum; arkada Karadeniz önünde de sevdiğim adam. Gün batıyor. İnsanın duasının kabul olduğunu bilmesi öyle bir huzur, şükür sebebi ki.

(bkz: tükendim) her anlamda sözlük artık dayanamıyorum. Sonuna kaldırabilirim sanıyordum. Kaldıramıyorum.

(bkz: this is how i die day by day)

hayatımda ilk defa bugün bir yakınımı toprağa verdim ve itiraf etmem gerekirse ölüme ilk defa bu kadar değer tanıdım.

Doğuya "gönüller yapmaya gelen" memurun ögrencisine "terbiyesiz" diyerek fazla da bir yol alabileceğini sanmıyorum sözlükçüm. Ceremesini de biz çekiyok.

Allah ıslah etsin. Hayır öğrencileri değil öğretmenleri!

12 yaşındaki öğrencim instagrama (bkz: story) atmış sözlük. Ben daha whatsapp'ta durum paylaşırken "nereye basıyorduk" modundayım.

Bir de çaktırmayın, sözüm ona bilişimciyim. Ama biz ya masaüstü aplikasyonlar geliştirdik ya ticari web modülleri ya online cv formları ya da kurumsal siteler ya da kasmayan görseller tasarladık. Kimse bize çıkıp da "user'ın arkadaşlarının da görüp like atabileceği ektileşimli bir web aracı tasarla" demedi. Biz çok geriden geldik. Sistemle alakalı. Bizlik bir şey yok sanıyorum :-|

(bkz: instagram)
(bkz: how to story on instagram)

(bkz: konuşma zorlanımı) diye bir şey var sözlük. İnsanlar konuşmadan durduklarında öleceklerini falan zannediyorlar.

Her obsesyonun bir zorlanımı olur. İşte obsesif insanlar böyle oluşur.

insan @alfaya yazarken sanki bizim özgür hocaya yazmış gibi elleri titriyor.'*'

tutunmaya ihtiyacım var yoksa sürüklenişim sonu bir uçurum
Belki acizlik ama birinin bu durumumu görmesi gerek

Böyle bir şey olabilir mi Allah aşkına ya.
Doğu akdeniz'in güvenliğini sen sağlayamazsın çekil biz koruyalım diyorlar.

tab'la space'in farkını bilmeyen bu kadınla aynı üniversitenin aynı bölümünden birkaç dönem farkla mezun olmuşuz!

Bir daha gazi üniversitesi hocalarını övmeyeceğim. Gerçi bizim dönem biraz yırtıktı üst dönemlerimizden, mesela elektronikte 7-8.inci defada alan çocuklar vardı. bizse ödevleri fazla fazla yapıp hocalarla iddialaşırdık.

Bizim sınıfın ortalama yarısı yazılımda ilerleme, diğer yarısı da meb'e kapak atma derdinde idi. Ama durumun vehametine bakılırsa.... yani... bizden önceki dönemler vahimmiş gerçekten.

Ya da ben çok her şeye takıyorum. Allahım sabrımı artırsın ya. Bu kafayla daha çok kalp kırarım. illet bir alışkanlık.. yeminle..

çocuklara acıdığımın milyonda birini yetişkinlere acımıyorum ya. bırakayım çırpınsınlar kafasındayım hep(yetişkinler). illet bir alışkanlık. yeminle.

bazen işin çözümünü bildiğim hâlde, bile bile onu bilmeyene (bkz: push ediyorum)... çırpınsın öğrensinler.

illet bir alışkanlık...

(bkz: no comment)

Çok yüksek tempolu ve gergin çalışma günleri iki gün önce ekibimden iki arkadaşımın covid teshisleriyle daha gergin bir evde karantina sürecine bıraktı yerini...
Bugün evdeki ikinci günümdü. Arasira kendimi dinliyorum. Hasta mıyım? Bana da bulaşmış olabilir mi? Nefes alış verişim nasıl?

Korkuyorum.

Kendim için değil. Sevdiklerime bir şey olacak korkusu bu...

Hep maske taktım. Maskesi olmayanlari ve mesafeye dikkat etmeyenleri çoğu zaman kibarca bazense kapa şu at ağzını şeklinde net ifadelerle uyardım. Ama yine de iki arkadaşım hasta, evet durumları çok iyi ama hastalar. Ben evdeyim. Ailem dedelerinde...

Sıkıldım. Bugün bildiğim tüm küfürleri sıraladım şu hastalığa da, ortaya çıkmasına ve yayılmasına sebep olan ister yarasa yiyici ister beyaz onluklu tüm gerzeklere de...

Bir şeyler yeniden eskisi gibi olabilecek mi?

Mesela işten geldiğimde kapıya kadar koşup kucağıma atlamaya çalışan kızıma korkmadan sarilabilecek miyim yeniden?

(bkz: bu ülke) ortaların ülkesi değil. Ya çok iyiler ya çok kötüler var. O yüzden konumunuzu belirleyin. İyi değilseniz çok kötüsünüzdür. Ve o kötülük şekerli bir sakız gibi üstünüze yapışacak, çıkmayacaktır. Kararı siz kendiniz verin.