blog sözlük itiraf

terk edildim.
planlı bir terk edilme idi. bekliyordum bunu evet. istemiyor da değildim açıkçası. yine de terk edildim.

sıradan biri gibi yaşayıp, sıradan olmadığını düşünenlerdenim. umarım gerçekten öyleyimdir. ya öyle değilsem? diye içim içimi kemiriyor. ya bunca zaman yanlış tanımlamışsam kendimi? eyvahlar olsun sus.

Lanet var ya benim (bkz: macbeth) yine yalan oldu. Son birkaç aydır hiç bu kadar sinirlenmemiştim.

Olmayacağını bildiğin halde, o ansızın gelen olacakmış hissine yenik düşmek..

hayatımda ilk defa birinin beni sevmesini istemiyorum. karnıma ağrılar giriyor düşündükçe, biri beni sevsin diye dua ederken istediğim böylesi hastalıklı bir sevgi değildi.

bu şehirde çok silah patladı ama ben bir tek sana vuruldum.

Yine ilginç bir rüya gördüm. Biri vardı rüyamda, bir şelaleyi göstererek:

"Bunun burada olduğunu kimse bilmiyor" diyordu.

Hayr'olsun inşallah.

yorgunum.
kendi yorgunluğumu insanlara hissettirmemek için gerçekten alttan alıyorum. bu kadar suskun biri değildim ben. nerede o kendini savunmaktan asla geri durmayan Melike, nerde? yoruldum.
milletin kaprisini şımarıklığını çekmekten çift kişilik düşünmekten yoruldum.
kendi bok çukurumda ölsem diyorum, kimse de karışmasa bana. he, olmaz mı ?

Ne kadar mutlu olsam da bir tarafım hep yanlızlığa aşık..

Bugün sevdiğim kadına akasyalar topladım. Dikenlerin tek tek kopardım. Üç dal akasya on dakika uğraştırdı beni. Dikenin ona zarar vereceğinden değil de basit şeyleri sırf onun uğruna herhangi uğraşlar haline getirmek hoşuma gittiğinden. Sonra gittim kapısını çaldım. Şaşırdı. Utandı. Ne yapacağını bilemedi. Öptü. Seni seviyorum dedi. Bir akasya ağacının yanından geçerken burnuma gelen koku artık bugünkü seni seviyorumu hatırlatacak bana dedim. Utandı. Konuşma şöyle utanıyorum dedi. Güldü. Gelsene içeri dedi. Yok dedim. Bugün bizim akasya günümüz. Bazen akasyalar ile iletişim kurmalıyız. Ben gidiyorum dikkat et iğne olabilir dedim. Yine güldü. O kadar güzel güldü ki. Akasyalar o gülsün diye açmıştı sanki bu bahar. Ve nice baharlar rüzgarlarda taşınmıştı o gülüş.

acayip bunaldım. en sevdiğim bilgisayar oyununu bile oynamak istemiyorum.

(bkz: üç vakte kadar) diyanetin "radikalizm zındıklıktır" diye fetva vermesinden korkuyorum sözlük.

Radikaller çok çabuk fikir kalıpları değiştirebiliyorlar. Bilmiyorum bu suç mudur.

Sizce suç mudur?

Bence bilakis düşünce özgürlüğü; olması gerekendir yani.

Özgür yaşa yada öl!

"Senin bana yaptığın kötülüğün aynısını ben sana yapmayacağım" diyor.

Böyle şeylerden gerçekten etkileniyorum sözlük. İyi insanlardan etkileniyorum. İyi olmak bir erdemdir. İyilik, asalet, ancak neseple gelir.

Blog sözlükte gösterdiğim karakterimle gerçek hayattaki halim çok farklıymış gibi hissediyorum sözlük.normal hayatta neşeli,cana yakın bir insanım ancak buraya geldiğimde çekingen ve ciddi yanım ortaya çıkıyor sanki.yazdığım şeylere kendi karakterim yansısın istesem de beceremiyorum bir türlü. Hatta bu yüzden yazıp daha paylaşmadan sildiğim o kadar çok entryim var ki...

Umarım bu durumum yazarlığa alıştıkça geçer. Zira kendimi bu haldeyken iki yüzlü gibi hissediyorum.

Kimsenin olamadım.
kimsem olmadı allah’tan ve anamdan başka
şartsız şurtsuz kim affettiyse hepimiz onunuz esasında.
vurgunuz yarım kalana,
kendimizle dargınız,
ağlamak için insanın kendinden başka bir yari daha olmalı yarasında.
her türlü galeyana hazırım,
yeter ki düştüğüm zaman kalkmayayım.
trensizliğimi yutuyor her defasında bomboş kalan bir gar,
sabaha daha çok var ama biliyoruz ki bir sabah var.

uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yapmaya için çabalayacağım bugün.
molaları saymazsak on saat ders çalışmaya çalışacağım. ödül de çay:))

Hava o kadar güzel ki...
Balkonda elimde en sevdiğim kupamla kahvemi yudumluyorum. Sanırım her şey mükemmelleşiyor. Havayı içime çektikçe iyiki diyorum. Uzun zamandır bu kadar mutlu hissetmemiştim.
Değerli hissettikçe güzelleşiyorum.

Hayata karşı ne kadar hevesliysem bir o kadar dermansızım

Umudum tükenmedi.