90'lar deyince akla gelenler

Doğallıktır. Gözümde üst düzey teknolojik cihazlardan daha değerli olan cihazlardır. Ne güzelmiş lan o zamanlar. Aile bağları ne de güzeldi değil mi ? Çekilen bir fotoğrafın, oynanan atari oyunlarının, mahallede top, misket, simit, taso oynamak ne de değerliydi değil mi ? Şimdiye bakıyorum da her çocuğun elinde telefonlar, kaliteli resim çeken cihazlar, doyumsuzluk, zayıflayan aile bağları, yavaş yavaş kaybolan mahalle kültürü ve daha niceleri... yok yok. Bu 2010 sonrası hiç olmamış ya.

99 depremini unutmamak gerek tabi. Allah hayatını kaybedenlere rahmet etsin...

(bkz: cemali)

(bkz: Saç bandı)

hatıralardan geriye güzel olanların kalması gibi bir tandans vardır, o nedenle o dönemi yaşamış arkadaşların sadece atari, tsubasa, çelik, harun kolçak tarzı imgelerin akılda kalması normaldir. 90'lı yıllar türkiye için pek parlak olduğu düşünülemezdi. devlet kurumları işlemez ve hantal bir yapıdaydı, en küçük bir işinizi yaptırmanız için bütün gün kapı kapı dolaşmak zorundaydınız. hastanede muayene olmak için yapılan sıraya girmek için bile sıra almak zorundaydınız, ki bu da sabahın 5'inde başlayan izdihamları getirmekteydi. rüşvet bir ön kabuldü, memurun yolunu bulması için bir araçtı, devlet bugünkünden binlerce kat beter bir halde çürümüş ve pespaye bir yapıdaydı. şehirlerin altyapıları rezil bir haldeydi, günlerce elektrik ve suyunuzun kesilmesi duyulmadık bir şey değildi ve hesap soracak kimseyi bulamıyordunuz. şehrin 50 km dışına gitmek bile bir zuldü, şehirlerarası otobüs yolculuğu kızılderili işkencesinden farksız durumdaydı. "nerede bu devlet", "hükümet istifa" tarzı sloganlar popülerdi fakat işlerliği yoktu. 90'ların sonunda enflasyon %35 dolaylarında olmasına rağmen faizler %70 civarında tutuluyordu, çünkü ülkeye para girişi sağlamanın başka hiçbir yolu yoktu. şu an iç çeke çeke dinlediğiniz şarkıcılar o dönem televole fırtınasında mezbele bir kültürün ilk tohumlarını atmıştı. evet mahalle bakkalı vardı, evet çocuklar taso çarpıştırıyordu, bazı şeyler henüz değerini yitirmemişti ama aynı zamanda çok çok kapalı bir toplumdu türkiye, dış dünyayla bağlantısı neredeyse sıfırdı. eminim burada iç geçiren arkadaşların birçoğu 90'ların türkiye'sinde bir hafta yaşayamaz eski hayatına dönmek isterdi.

edit piaf: işbu entry kesinlikle mevcut hükümeti övme saikiyle yazılmamış olup tamamen bir durum tespiti amacı gütmektedir.

(bkz: 23 Aralık Doğmam rezaleti)

(bkz: sailor moon)

(bkz: bizimkiler) (bkz: taso) (bkz: kara şimşek)(bkz: MÜFETTİŞ GADGET)

(bkz: tükenmez kalemle kaset sarmak)