Behzat Ç. Klasiği.

babamın öldüğü gün birine aşık olmuştum, bazen öyle olur her şey üst üste gelir.
polis olmasaydım katil olurdum, çünkü sahici bir sarsıntı sahte bir dengeden iyidir.
binlerce ceset, binlerce katil ve bir evlilik gördüm.
seni intihar ettiğin gün tanıdım kızım, seninle o gün barıştım.
şimdi sadece geceleri yapayalnız ve yalın ayak anlayabildiğim şeyler var.
şimdi benimde yalanlara inanmaya ihtiyacım var tüm çaresiz insanlar gibi, dağılan bir okul gibi.
acılarımızda birbirine benziyor artık kızım, bir birine benzeyen parmaklar gibi.
ama her birinin eşsiz bir izi var.
bazen gözlerim doluyor karanlıkta, ama fısır fısır konuşmaya başlıyorsun kulağımın dibinde hiç susmuyorsun.
ağlamama asla müsaade etmiyorsun.
'herşey affedildi babacık' diyorsun.
'hiç ayrılmayacağız' diyorsun.
'keşke hep yanında olsaydım' diyorum öyle konuştuğunu duyunca.
'bu kış çok kar yağar, belki beraber kayboluruz' diyorsun sen bana.
ama kar taneleri birbirine benzemez ki kızım.
cesetlerde benzemez.
ama bir cinayet, başka bir cinayeti hatırlatır her zaman.
koşan atlar, düşen atları hatırlatır.
yağmur yağar, durur, tekrar başlar
yanlış yolda yürümek doğru yolda beklemekten iyidir, beşikten mezara kadar.
karanlıkta herkesle çarpışabilir insan, yalan mı söylüyorum sana.
affet beni kızım, affet.
bir sürü doğru söyledik ama hiç burnumuz kısalmadı ki kızım.

link

yanlış yolda yürümek doğru yolda beklemekten iyidir