ne yapacağını bilememek


  • çıkış yolu bulamamaktır. şu anda dibine kadar yaşadığım durumdur. 6 aylık bir kız arkadaşım vardı. ayrıntılara fazla girmeyeceğim ama geçmişini önüme sürüyordu, isteyerek veya istemeyerek bilmiyorum. ben de kafamdan atamıyordum. neyse en sonunda hatlar koptu yine birlikte olduğumuz bir gün edilmemesi gereken bir laf etti. sinir harbi ve biraz da alkolün etkisi ile duvarı yumruklamışım ( çok acizce farkındayım ). olay üzerinden 2.5 ay geçti. elime hiçbir tedavi uygulanmadı. onun aklına uyup olayı kimseyle paylaşmadım. düştüm veya incindi öylesine dedim aileme ve çevremdekilere- halbuki iki yerden kırık oluşmuş ve 5. tarak kemiği içeri doğru kaymış-. haliyle geç kalındı tedaviye elimi tam anlamıyla kullanamıyorum belki de hiç kullanamayacağım, 1 hafta sonra ameliyatım var. 1 hafta sonra okulum başlıyor. ameliyatın riskleri bir yana yurt ortamında o elle yaşayacak olmak bir yana ortalamanın düşecek olması bir yana kaybedeceğim zaman bir yana gidecek para bir yana.. bir ton şey geliyor aklıma hepsine üzülüyor insan haliyle. ama en üzücü tarafı valide hanımın her gün beni , halimi düşünüp göz yaşı dökmesi. o kadar bunaldım ve o kadar yalnız kaldım ki buraya yazmaktan alı koyamadım kendimi. özür dilerim arkadaşlar başlığı da itiraf sayfasına çevirdim. yalnızım ve farklı insanların cümlelerine o kadar ihtiyaç duyuyorum ki..