atarlanma günlüğünde bugün
-
"insanlardan bir şey bekleme" diyen üstat haklıydı.
çevremdeki insanlara bu kadar çok içerlenmemin sebebi bu belki de. Onlardan bir şeyler bekliyorum /ya da hiç beklemediğim bi hareketlerini görüyorum. Ve ardından hayal kırıklığı.
bir de içsel konuşmalarımı yeniden yapılandırmalıyım. "nerede hata yaptım" yanlış bir soru mesela. Bu zamana kadar kendime hep bu soruyu soruyor ve "hiçbir yerde" cevabını alınca muhatabıma haliyle 2 kat öfke besliyordum.
ancak bundan sonra "peki bundan sonra ne yapmalıyım" diye soracağım. Umuyorum bu ikinci soru, insanlardan beklentilerimi hiç düzeyine indirgememe vesile olur.
Allah büyük be sözlüğüm. Kırıla kırıla öğreniyoruz hayata tutunmayı ve kırılmamayı öğrendiğimiz noktada büyüyor, olgunlaşıyoruz.