dert köşesi
-
Geceleri yüzüme sürekli yalnızlığım vuruluyor, bense ona. Aslında o'nun kim olduğunu bile bilmiyorum, uzun mesele...
Sahiden, bir anda yalnız olduğu aklıma geliyor ve daralıyorum. Bundan kurtulmak mümkün değil, etrafında yüzlerce insan var ama buna rağmen yalnız hissediyorsun. Çünkü bir tanesi bile senin eksik parçana sahip değil. Yapboz gibi düşünün; birinin eksiği diğerinde fazladır ve karşılaşınca tamamlanırlar.
İşte, eksiğimi tamamlayacak parçayı hiç görmeden inanılmaz bir özlemle bekliyorum.
Fazla geç kalmaması temennisiyle...