Bazen ansızın karşıma dikilen bir ölüm gerçeğiyle yüzleşiyorum. Tam da bu saatlerde... Yanlış yerdeyim diyesim geliyor. Bırakıp gitmek istiyorum.. Karanlık ama ürkütmüyor... Babamın beni çağırdığını, en azından orada, karanlığın içinde beni beklediğini duyumsar gibi oluyorum.

bu his önceden de gelirdi bana. O zamanlar daha olgundum, direnebiliyordum. Ancak artık öyle değilim. Gücüm kalmadı... Tükeniyorum... Beni hayattaki tüm değerlerimden, sevinçlerimden koparan celladıma karşı direnemiyorum artık...

ergen saçması değil bu söylediklerim... Yorgunum... Buna, tüm bu başıma gelen olaylara rağmen hayata tutunmak zor... Tutunamıyorum.

blog sözlük itiraf