blog sözlük itiraf


  • Yoruldum bu şehrin karmaşasından. Sesten, gürültüden. İnsanların bir oraya bir buraya yetişmeye çalışmasından yoruldum, Halbuki banane anasını satayım. Ama yoruldum işte. Yaptığım işten sıkıldım biraz. Her gün aynı tipleri görmekten. Aynı kelamları dinlemekten. Birtakım bakışlardan. Patron ve kapıcı sami abiden bahsediyorum. İkisi de dangalak, farkları gelir eşitsizliği. Gel gör ki onu da kim dangalak kim değil şeklinde dağıtmıyorlar. Bir tanesi bana kibirleniyor, bir tanesi de benim kibirlendiğimi düşünüyor. Bazen avazım çıktığı kadar 'mal ya bunlar' diye bağırasım geliyor. Ama Neyse, konumuz bu ikisi değil. Sıkıldım ben biraz, yoruldum. Uyanmak, işe gitmek, beş para etmez bir motosikletle trafiğin içinde bir oraya bir buraya dolanmak, beş para etmez insanlarla dalaşmak, sonra tekrar eve gelip uyumaktan ibaret hayatım. Ve bundan yoruluyorum. Günden güne süzülüyorum. Gözlerimin önünde eriyorum. Yük gibi taşıyorum bu bedeni son günlerde. Bazen güneşi arkama alarak yürüdüğümde, önüme düşen sıska gölgeye baktığımda utanıyorum, bakışlarımı çeviriyorum. Yalnızlık da yordu biraz beni. Dükkandaki gerizekalılar dışında hiç ahbap yok. Bazen düşünüyorum da benim gibi bir adamın hiç arkadaşının olmaması şaşırtmıyor sonra. Kim ne yapsın. Bir muzaffer anlardı beni, o da uzaklarda şimdi. Köydeki evin bahçesinde otururduk geceleri. Yarını bile düşünmezdik bazen. Bir sigara yakardık, cırcır böceklerini dinlerken. Muzaffer sevmezdi seslerini. Alayını yakacaksın bunların derdi. Bazen çok vicdansız oluyorsun muzaffer dediğimde, Sikerim vicdanını derdi. Ama vicdanlı çocuktu. Bir zaman, yaralı bir kedi bulmuş bu. Günlerce ilgilendi kediyle. Kedi ayrılmadı yanından bir zaman. Şu halime bak anasını satayım. Adam kalmadı düşünecek, muzafferi düşünüyorum gece gece. Okkalı bir küfür savurasım var. Ve bunu yazı bittikten sonra yapacağım, balkona çıkıp bir sigara yaktığımda. Her şey bombok şu sıralar, vesselam. Anlatacak adam yok, buraya dökeyim dedim.