yaşamayı bir yelkenlinin rüzgara muhtaçlığına benzetmişimdir hep. kimi yelkenli sürekli rüzgarı bekler, kimisi şanslıdır rüzgarsız kalmaz, kimisi de fırtınada savrulur. hah işte ben hiçbiri değilim. yelkenim yok benim, kırılmış. avuçlarımla ne kadar devam edebilirsem artık. bir de rüzgar nazire yaparcasına üzerimden esmese keşke...

blog sözlük itiraf