sevgili
-
hiç olmayan ve olmayacak da olandır.
olmayandır, çünkü çok zaman benim istememem ve bana ters oluşu dışındaki sebeplerini düşündüm ama bulamadım.
olmayacak olandır, çünkü öyle hissediyorum. sevgili değil de özel biri olarak tanımlarsak daha doğru olabilirdi belki. sevmiyorum bu kelimeyi. bir keresinde bir arkadaşla muhatap olmuştum. bana göre, karamsar olmaması gereken biriydi, değerli biriydi o kendini öyle görmese de. anı işte, aklıma geldi.
ama genelde ben sevilmem diye tutturduğumda, hiç kimse bunun aksini ispat etmez. ben başkaları için aslında ne değerli bir hazine diyebilirim oysa. belki de insanlar için özgüven önemli bir şey. ama o kişi de pek özgüvenli değildi. fakat ben önemsenecek biri olduğunu düşünmüştüm -o zamanlar tabii-. bu enayilik mi yoksa yüreklilik mi kararı okuyucular versin elbette. en sevmediğim sözlerden birincisi takma kafana ise, ikincisi de "sen kendini sevmezsen kimse seni sevmez." sözü.
özgüven önemli bir şey, nice bayanın yalanını, kirliliğini, çirkinliğini bile kapatan bir şey.
ama güzel birinin -aslında çok da emin değilim-, ya da en azından iyi yürekli, dürüst, içten ve belki başarılı birinin kusuru adeta kendini sevmemek, beğenmemek. ve çok barizleşen bir kusur. mesela bu satırları yazarken bile bağırıyor adeta her şey.
hoşuma gitmiyor aslında. bu yaşıma gelip olmamasının garip karşılanması. anlıyorum ama onları da, devir kendini ahlaki olmayanla dine uymayanla ispatlayıp adına özgürlük dedikleri bir devir. ne biçim de süt çocuğuyum onlar için.
önemli değil ya hu, zaten bir sevgilim olsaydı muhtemelen sevgili oluş durumunu pek beceremeyecektim.
işte sevgili deyince aklıma bunlar geldi bugün.