ayrıldıktan bir gün sonra sevgili bulan kız
-
mutlu oluyorsa gayet mantıklı eylemdir. nasıl istiyorsanız öyle yaşayın hanımlar!
Ha ben mi? sırf bir çocuktan hoşlandığım için iki yıl boyunca kimsenin teklifini kabul etmedim, düşünmedim bile. Hatta öyle ki, günün sonunda kızdan çok erkek arkadaşım vardı. O azizelikle öyle bir friendzone ayarı vermişim ki, çocuklar beni bildiğiniz mahmut olarak görüyorlardı. hatta benim artık friendzone'lamam gerekmiyordu, öyle bir sistemleştirmişim ki bu durumu; biri iltifat edecekse olsa "sen bizim bacımıza yürüdün mü lan? görmeyelim bir daha" moduna giriyordu çocuklar. Sonra en yakın arkadaşım bu çocukla sevgili oldu, bir kere bile hakkında "kaşar"vari bir kelime söylemedim.
Olay şu, ben salak salak depresif bir halde dolanıyorken arkadaşım istediğini yaşadı, sonra ayrıldılar tabii. Kız da çocuk da ertesi gün sevgili yaptı. En son kontrol ettiğim de ikisi de kendi çapında mutlu hayatlar yaşıyorlardı. Pişmanlık yoktu en azından.
Azize ben mi? Bir yıldır hayatımda sadece bir kere gördüğüm insanın hüznünü yaşıyorum. Ha bir de sosyofobi geliştirdim kendi içimde, son bir yıldır -eski yakın arkadaşlarım ve daha önceden iletişim kurduğum insanlar hariç- kimseyle rahat iletişim kuramıyorum. Gerçi iletişim kurmak da istemiyorum o ayrı.
itiraf gibi oldu ancak bence siz meseleyi anladınız, mutlu ediyorsa yapın. Kimseye bakmayın (:
işbu entry bahsedilen kişiler tarafından fark edilirse kendini imha edecektir. şşşştt! ^-^