bugün yazarları gülümseten şeyler
-
Bugun siniftan bir arkadasimin gecmis dogum gununu kutlamak icin birkac kisi avm ye gittik. Bowling falan oynadik, birinci olarak başladığım oyunu sonuncu olarak tamamladim, sonra hadi bir yerlere oturalim dedik ve starbucks a oturduk. Yok ya pelinsu falan degilim ama avm'lerin icindeki kafeler konusunda her zaman cok fazla secenegimiz olmaz. İste siparislerimizi verdik aldik karton bardaklarimizi oturacak bir yer ariyoruz, disarida rüzgarlı serin bir sonbahar havası hakim oldugundan iceride oturalim dedik ama neredeyse hic yer yoktu (insanları anlamak da bir garip ha, kitap almazlar ama gider kitap parasina her gun kahve alirlar. Parasi olan hem kitap alsin hem kahve içsin, daha havali neyssse) bir baktım birbirine cok yakin iki masada oturan kardesim yasindaki birkac genç kalkmaya yeltendi ben de emin olabilmek icin gittim sordum "kalkiyor musunuz" dedim ve iclerinden bir tanesi oldukca sert bir tavırla "evet" dedi ben de cussemden hic beklenmeyecek bir kibarlikla "tamam" dedim, arkadaşları guluyorlardi, ben de guluyordum. Neyse gittiler aradan 3 4 dakika gecti biz az onceki olayi unutmusuz ben hararetli bir biçimde gulerek bir seyler anlatıyorum, bir baktim az onceki delikanli bana doğru geliyor, gulumsedim "ya az once cok kaba oldu sanirim ozur dilerim" falan dedi. Sorun degil, bilerek yaptigini dusundum guldum o yuzden falan derken tekrar kusura bakma dedi ve ...'da mi oturuyorsun diye sordu. Meger ayni yerde oturuyormusuz ve ona tanidik gelmişim. Buraya kadar her sey normal, komik olan yani ise kafede gordugu pelinsuyu kim bilir kac kez ustunde pijamalari, taranmamis daginik saclari, giydigi cok kalin yun coraplarindan dolayi terlige sigmayan ayaklarinin topugunu yere vura vura ortalıkta yururken gordu. Diyecegim o ki pelinsu sandiginiz her kiz aslinda pelinsu olmayabilir; icinde mahallenin delikanlisini, dedikoducu teyzesini, topu kesen amcasini, kivircik sacli sortlu basketbolcu cocugunu, delisini barindirabilir.'*'