Bir dönem bizim mahallede hırsızlık olayları arttı. Zile basıyorlar açan yoksa kartla kapıyı açıp giriyorlar içeri şerefsizler. Evdeyim bir gün. Tekim. Uyumuşum ikindi vakti. Lan neyse tıkırtı seslerine uyandım ben sonra. Birileri mırıldanıyor felan. Evin içinden geliyor sesler. Aklım durdu benim. Aha dedim eve hırsız girdi. Baktılar ben uyuyorum hallediyorlar işlerini. Diye düşünüyorum. Hani bazen evde yalnızken bir ses duymuş gibi hissedersiniz, bağırırsınız içeri. Heyt hoyt gibi. Ben eminim ses çıkarsam karşılık gelecek. Biri bıçakla üzerime mi atlar. Silahla mı vurur. Türlü senaryo aklımda. Dedim en iyisi çıkayım polis çağırıp bekleyeyim. Çıktım sessizce aradım polisi. Evimde hırsız var kapıyı kitledim, gelin. işte tam o sıra kaynar sular dökülüyor başımdan. Annem gelecekti o gün. Anahtarı da var. Polisler geldi tabii sonra. Benim beynim yanıyor ya annemse diye. Ki muhtemelen annem. Eve çıktık. Kapıyı açtım. Annem. Polis bu teyzeyi mi alıyoruz dedi. Yok dedim abi o bizden. Söylene söylene gitti adamlar. Rezillik diz boyu. Konu komşu. Herkesin diline düştüm. Benim canım annem girmiş içeri. Balkondaki çicekleri suluyor. Benim canım çiceklerim felan diye. Annemi ihbar ettim yani. Öyle de bir manyağım. Ani kararlar vermekte zorluk çekiyorum bazen. vesselam.

blog sözlük itiraf