ilk kez makyaj yapıldığında yaşanan his
-
sanırım ilkokula gidiyordum belki daha küçüktüm. asıl tuhaf olan bu değil arkadaşlar.babamın yurt dışından bana hediye olarak getirdiği gerçek makyaj seti ile başladı her şey...
makyaj ürünleri tamamen doğal olmasından ötürü sanıyorum annem onaylamış olmalı ki ben bir anda kendimi aynanın karşısında rengarenk boyalarla boyarken buldum. ama asla o şekilde evden dışarı adımımı atmadım. hatırladığım kadarıyla makyaj yapmanın benim için bir tablo boyamaktan farkı yoktu. boyaları, renkleri ve resimleri her zaman sevdim.
tabi bu makyaj setini gören arkadaşlarım kurcalamadan edemedi ve bende bunun önüne geçmek için olmalı ki kuaförcülük oyunu uydurdum. tabi ki kuaförde ben oldum. küçük yeşil bir çocuk koltuğum vardı ve arkadaşlarımı sırası ile oraya oturtup boyuyor ve evden çıkarken silmeleri konusunda anlaşma yapıyordum. açıkçası unutamadığım anılarımdan biridir. bana bu mutluluğu yaşatan aileme şükranlarımı sunuyorum. çünkü lise yıllarında herkes makyaj yaparken benim asla ilgimi çeken bir konu olmamıştı. zaten küçük yaşta tüm hevesimi almış ve çoktan o defteri dürmüş idim.
üniversite yıllarında ise yaşımın çok küçük görünmesinden ötürü yavaş yavaş makyaja yöneldim tabi ama hiçbir zaman abartı makyajı sevemedim. hatta hala yaptığım bir şeydir; o kadar ruj sürerim tam evden çıkmama ramak kala peçeteyle azaltırım. sevgiler. :)