kızım ve kucağında bebeği ile tramvaya binmiştik ve inanılmaz sıkışıp bunaldık. minicik tatlışıma kıyamadım da, genç bayanlara "sizin adınıza üzgünüm, bu masumcuk hatırına yer verebilirdiniz" dedim gergin ama kemdimi tutmaya çalıştığım bir ses tonuyla. "görmedik." diyerek kalkmak istediler, ama o anda duran tramvaydan kendimizi dışarı atmayı tercih ettik. her zaman yer vermeyi seven biri olarak, o olaydan sonra "görmedim" dememek için tramvayda daha dikkatle bakmaya başladım etrafıma...

sebepsiz gerildiğimiz anlar