toplumun ahlakının çöktüğü gerçeği
-
Başından geçen olayı yazayım önce. x şehrinden istanbula sabah uçağında y firması minik misafirlerinin doğum gününü unutmamış. Kabin amiri eline mikrofonu aldı "minik kızımız z nin bugün doğum günü. Bizde y ailesi olarak ona bir sürpriz hazırladık. İyi ki doğdun z" dedi. O anda başka bir eleman küçük kıza pasta götürüyordu. Kabin amiri alkışlamaya başladı, sonra bende ayağa kalktım alkışlamaya başladım. Kabin amiri bana Hayatım boyunca unutamayacağım bir umusuzlukla baktı. Çünkü kimse küçük kızımızın doğum günü için ellerini birbirine vuracak enerjiyi harcamadı. İki yüz kişilik uçakta o minik kız için iki kişiydik. Başkaları adına utanırsın ya işte öyle oldum.
Düşüne biliyormusunuz o çocuk hayatı boyunca unutamayacağı bir an yaşadı. Evet o çocuk muhtemelen kendini değersiz hissetti ve bunu ölene kadar taşıyacak.
İnsanımızın geldiği nokta budur.
Utanıyorum sözlük, orda hiç olmasaydım da görmeseydim umutlarım tükenmeseydi.
Kabin amiri yanıma gelip şöyle dedi "işimiz çok zor kardeşim"
Evet bu toplumla imkansıza yakın...