yazarların ruh hali
-
Dün işten istifa ettim. Colombia Coffee ismindeki şirketin yeni açılan şubesinde 2 yıllık Starbucks tecrübemle -makine mühendisi olarak ne işim var değil mi sözlük, sen de sor bu soruyu- resmen yeter artık dedim.
Çalışanların böyle 18-21 yaşlarında eğitimsiz ve aşırı önemsemeyen tipler olduğu bir ortamda ısrarla tutunmaya çalışıyordum. Yalnız, dün sırayla hepsi üstüme geldi. Mobingi çok güzel biliyorlar. Yine de en genç olan kadın çalışanı duş almayı ve temiz kokmayı hala daha bilmiyordu. Yüzüne "Elsa felaket ter kokuyorsun" denmesine rağmen "en sevdiği kankası(!)" tarafından. O da yalakalık yaptığını sandığı bir başkası idi.
Ve lütfen sözlük, çıkıp bana "özel şirket bu halde" deme. Hepsi değil, kurumsallığın nasıl bir şey olduğunu Starbucks'da gördüm mesela. Böyle hissettiğimi bir yerlere iletsem neler neler olurdu.
Şimdi sadece maaşımın ödenmesini bekliyorum sakince. Bu arada mağaza müdürü de o şubenin diğer hisse sahibi olan 2 kişi de benim nasıl iyi bir çalışan olduğumu biliyor.
Bir süre depresife bağlarım ben, inşallah epilepsi krizi de geçirmem.