istiklal caddesi
-
sanırım en sevdiğim caddelerden biriydi bir zamanlar. üniversitedeyken metroya atlar, akşam saatlerinde giriş bölümde bulunan dönercilerden dönerleri elimize alıp, kalabalığa karışarak cadde boyunca yürürdük. Özellikle akşam 7 sularında kimse kimseye bakmaz, herkes bir yerlere yetişmeye çalışır gibi yürürdü. aslında aylaklıktı bizimkisi. fakat en güzel aylaklığımız. hele bu zamanlarda ne güzel olurdu süslemeler. sırf o ışıklı sokak için giderdik hava kararır kararmaz.
güzel caddeydi bir zamanlar. son bir yıldır adımımı atmasam da, ayrı yeri vardı. ölüşüne her ne kadar şahit olamasam da duydukça üzülüyor, kahroluyorum. o sokak ne aşkları, ne ilk buluşmaları görmüştü ah bi bilseniz..