an..

Bir sebebi vardı, ah o sebepler her zaman olurlardı değil mi? İçimizi rahatlatmak, acıyı azaltmak için miydi o sebepler? Yoksa gerçekten de engeller miydi? Benim sebeplerim çoğu zaman ilkiydi, bahanelere sarılırdım çünkü. Olmadıysa bir sebebi vardı, benim hatam yok denecek kadar azdı. Hep böyle düşünürdüm son zamanlara kadar. Ne yaşarsam yaşayayım, nasıl bir hayatım olursa olsun. Bazı şeyleri düzgün yapabilirdim çünkü. Kolaya kaçmak işime geldi. Olmadığında bunu dış etkenlere bağlayıp kendimi avutmam basit bir reaksiyondu sadece..

bugünkü blog yazım