gittin ve paramparça oldu dünya.*
az değil idi her şey bir ay öncesine tekabül ediyor idi. beni çok seviyor idin ve ben de seni. bana, "aylak adam, hiçbir zaman gitmeyeceksin değil mi?" diyor idin. ama ilk sen gittin. aklımda, hala, o ilk evine çıktığımız yokuş var. senin sevdiğin şaraplardan açtırdığın, benimse "eh, bu da pek iyi değilmiş-" dediğim şaraplar. ilk öpüşmelerimiz var aklımda, ruhlarımızın sertçe bir birbirine çarptığı dakikalar.
bir bilsen eksiliğinde ne kadar boş her şey, ve ben ne kadar boşum. aramızda yüzlerce kilometre oluştu. şimdi ben başka bir şehirde birkaç kişi ile, sen bir başka şehirde birden çok kişi ile. içim el vermiyor hiçbirisine. derin bir azap çekiyorum. derin bir umutsuzluk içerisindeyim. yaklaşık bir ay oldu hiçbir şey yiyemiyorum. görenler, bana, "n'en var, n'oldu?" diyor, durasızca. ben de "bir de bir şeyim yok diyorum, öyle işte!" deyip, konuyu kapatıyorum. ah! bir bilsen seni ne kadar özlediğimi, senden vazgeçemediğimi. şimdi bir çiçek gibi açıyorum hayata, 'uçurumda açan çiçek.'

düşün ki o bunu okuyor