düşün ki o bunu okuyor
-
birgün bir şiir okumuştuk bana. kara heceden heceden. sonra tutup yakub'un kurbağalarını sevmiştik. söyleyemediğim şeyler düşünüyordum, yoruluyorduk. biz çocuklar gibi endik şehirde, şehir bize inan yaşar tavıranıyordu. umurumuzda mıydı, ha? kim bizi ne kadar bizden ederdi? kuşatılmış olmak bizimize koşulsuz kavuşmamızı engellemiyordu. hiç acımadıydık kendimize. ne var ne yok yaşayıp tükendiydik. o gün bugün her şey hatıramda durar! bu kaç kapılı bir ar?