kilo almak

zayıflıktan çok çektim. annemle babam zayıf. ırsî diye düşünüyordum, 70'i görmezdim. kollar bacaklar oklava gibi. canıma tak edince hastaneye de gitmiştim, kan tahlili yaptırdım. doktora, "acaba kansız mıyım" diye sorunca, o da "ne kansızlığı, kanın o kadar fazla ki damarlarında rahat ilerleyemiyor" demişti. birkaç ay sonra guatr ameliyatı olmuştum. çok belirginleşmişti. 3-4 yıl sonra bir gün belediye hoparlöründen "acil kan aranıyor" anonsu yapıldı. balcalı'ya gittik birkaç kişi. beni çağırdılar. "tam zamanında gelmişsin. az daha gecikseydin kanın hiçbir şeye yaramayacak, hasta olacaktın. kanın damarlarında sıkışma yapıyor. bundan sonra 2 buçuk ayda bir kan vermelisin" dedi hemşire. 3 yıl boyunca 3 ayda bir düzenli olarak bağış yapmıştım. o günden sonra hızla kilo almaya başladım. çünkü damarların açıldıkça nefes alıyor ve oksijen giriyor. iştahım zaten açıktı da, guatr, yediğimi eritiyor, vitamini öldürüyordu. solucan şurupları, balık yağı hapları falan hiç fayda vermemişti. ama hem guatr ameliyatı, hem de düzenli kan bağışı benim 99 kiloyu görmeme vesile oldu. 100'ü görmedim inanın. :) en son 86'ydım.