Tespitlerine sonuna kadar katıldığım yazı. Şimdi vatan millet duygusu bir yere kadar. Herkesin içinde var zaten. Tartışılacak konu bu değil. Sadece milyonlarca insan huzur içinde yaşarken, bir birey olarak bunu istemenin neresi kötü anlamıyorum. 2 yıldır yurtdışında yaşıyorum. Sanırım hayatımızda verdiğimiz en doğru kararlardan biriydi.
1- artık heryerde başıma birşey gelecek mi korkusuyla yaşamıyorum. Kız başıma sokağa çıktığımda kendini bilmez insanların tacizlerine uğramıyorum.
2- İki senedir toplam duyduğum korna sayısı türkiyede 1 saatte duyduğum korna sayısına eşittir. Kimse, yaya geçidinden geçerken kulaklarımı sağır edecek şekilde korna çalmıyor. yola adımımı attığım anda arabalar yol veriyor.
3- Hiç bir işim için torpile ihtiyaç duymuyorum. Çünkü her şeyin bir kuralı var ve kimse bu kuralı bozmaya yeltenmiyor.
4- Bisiklet sürerken trafikte beni farketmeleri bir yana, bana diğer araçlardan daha fazla özen gösteriyorlar.
5- Toplu taşıma araçlarında balık istifi gibi taşınmıyorum. ( İstanbul'da yaşanlar ne dediğimi çok iyi bilir)
6- 2 senedir burdayım daha kavga eden insan görmedim.Kavgayı bırakın sokaklarda bağıra çağıra konuşan insanlar da yok.
7- Okul zamanı çocuklar her yerde. Özel okulların minicik bahçelerinde kısılıp kalmıyorlar. Güzel havalarda onları parklarda veya tarihi bir binanın önünde ders yaparken görebilirsiniz.
8- Bugüne kadar kimse beni kazıklamaya çalışmadı. hatta birşey önermeleri istediğimde satış görevlileri bile en makul olanını öneriyorlar. ( Bizdeki gibi pahalı olanı alın, öyle daha iyi, böyle daha iyi diye kazıklama çabası içinde değiller. )
Bu maddeleri böyle sıralayıp devam edebilirim.
Demek istediğim o ki, ben bu hayata bir kere geliyorsam, insan gibi (huzur) içinde yaşamak benim de hakkım.
Onun için insanları eleştirirken elinizi vicdanınıza koyun ve öyle düşünmeye başlayın.
Herkesin seçimlerine ve yaşantısına saygı duymak çok zor olmamalı.

2 entry daha

kanada'ya göç eden bir çiftin veda yazısı