gerçekten üzülüyorum.. sanki bir ucubeymişim ya da konuşulmaya dahi değmeyen insan müsveddesiymişim gibi, konuşmak istediğim ya da yazdığım kim varsa umursamadan devam ediyor. görüldü de kalıyorum. bir tane bile arkadaşım kalmadı, konuştuğum kimse yok. flörtü geçin senelerdir aramızdan su sızmayan arkadaşlarım bile yazmıyor, yazınca da görüldü atıyorlar. üzülüyorum, çok.. ben hep insanları mutlu etmeye çalışıyorum ama bir mesajla ama bir söz ile ama yaptığım bir şeyler ile ama kimse beni umursamıyor. demiyorlar ki "ulan bu kız zaten bok batağında, halini görüyoruz, biliyoruz bir yazalım.." git gide insanlardan uzaklaşıyorum onlar beni umursamadıkça. iletişim, yardım uğruna boşuna kendimi heder ediyorum galiba. boşuna bu bölümü okuyorum. gram umru etmiyorum kimsenin, vay anasını.. bu düzen böyle gittikçe benim ne sabrım, ne gücüm, ne de hevesimden eser kalıyor..

edit: "sanki bir ucubeymişim ya da konuşulmaya dahi değmeyen insan müsveddesiymişim gibi, konuşmak istediğim ya da yazdığım kim varsa umursamadan devam ediyor." öyleymişim, teşekkürler :)

blog sözlük itiraf