blog sözlük itiraf
-
çocuk dünyaya geliyor, ailesi umutlar içerisinde, çocuk büyüyor; yıllanmış olan dünyayın tadına bakıyor ve ağzı yanıyor. çocuk yoğurdu üfleyerek dahi yiyemiyor çünkü sütü dahi tadamıyor.
kavgalara karışıyor çocuk, siyasallara tamah ediyor, kurtuluşu orada görüyor ve cezalar alıyor çocuk.
çocuk darmadağın oluyor, namelerde saklı olan gençliğine göz ucuyla bakıyor ve içi yanıyor.
sevgiyi de unutuyor o çocuk, merhameti de...
yaşamak bu diyor, "bizim de payımıza bu düştü" deyip de, çalışıyor da çalışıyor.
dizelere tabii oluyor çocuk, edip'i daha iyi anlıyor:
"Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu."
çocuk masa olduğunu anlıyor, hayat ise durmadan masaya bir şeyler koyuyor.
-hiçbir kimse şairler kadar saf değil idi, onlar dünyanın çirkinliklerinden kendilerini dizelere koydular, başını bir dizeye ve dahi dize koyamayan insanlar? muallak.