noi albinoi

seneler sonra tekrar izlediğim ve ilk izlediğim zamanlara gittiğim filmdir. noi'nin beresinin, ninesinin hediyesinin, televizyonun izlediği sahnelerde gördüğümüz duvardaki fonun, iris'e sigara içmeyi öğrettiği sahnenin, iris ve noi'nin müzeye girişlerinin ve müzedeki tavırlarının, gökkuşağına taş atılan sahnenin, aim for a smile'ın, okul müdürünün, iris'in babasının, iris'in, kapıyı insan boyunda dolduran karın; kısacası her detayının her sahnenin tekrardan o günkü gibi vurduğu filmdir.

baştan sona sıkışmışlık, hapsolmuşluk hissinin filmidir. sisifos'u ve biraz da time for gypsies'teki perhan'ı anımsatmıştır bana yeniden. üzmüştür.