nişanlanmak
-
öncelikle çok itici gelen bir durumdan bahsetmek istiyorum.
benim kız kardeşim gayet türbanlı namazında niyazında ve sürekli de açık olan kardeşlerini eleştirmekle meşgul bir kızımız. bense tam tersi açık biriyim.
benim her yaptığım ettiğim gözünde büyürken kendisi nişanlandı diye her şeyini normal gören bir toplumda yaşadığımı fark ettim.
geçen sevgilisi ile ormanın içinde ağaçları otu boku çeken bir hikaye atmış. gecenin bir yarısı, ormanda. benim her şeyimi anneme şikayet eden ki çocukluğumdan beri yediğim dayaklar sadece onun şikayetleri yüzünden olmuştur misal. yetişkinlikte de değişmedi. yok sevgilisi var yok otu var yok boku var hep şikayet.
ormandaki hikayesini benim şikayet etmeme bile gerek olmadan herkes görmüş babam bile.
dayanamadım kimle gitmiş gecenin bir yarısı ormana dedim.
"nişanlısı ile" dediler.
hay amk dedim ya bu nişan neymiş. biz gündüz sevgilimizle buluşunca bin tane laf.
"gecenin bir yarısı insan ormanda napar ki" dedim anama babama direk.
"naparsa yapar nişanlısı o"
oh iyimiş be nişanlı olunca he bok sevap demek. valla ben anlam veremiyorum bu nişan mevzusuna hala. ne kadar kurumsal ve kutsal görülen bir olay bu nişanlılık.