Belki özlendiği için belki de mutluluk dolu olmadığı için üzen anılardır.
İlkokul sınıfımızda çetecilik vardı. Erkekler olarak İkişerli üçerli gruplar halinde çete olur ve bir çeşit güç yarışına giderdik. Benim içinde olduğum çete 3 kişilikti ve başka bir üçlüyle anlaşamıyorduk. Bir gün okulun arka bahçesinde kavga etmek için sözleşip teneffüste oraya gittik. Bir de aralarında ramazan vardı ama bir görseniz; çok sessiz, sakin, kendi halinde, mülayim bir çocuktu. Diğer ikisi ile ne işi vardı şimdi bile anlamakta zorlanıyorum çünkü onlar tam bir baş belasıydı. O kadar uyumsuz bir arkadaşlıktı ki. Neyse arkadaşlarımla bahsettiğim diğer iki kişi eşleşti ve bana ramazan kaldı. 6 çocuk okulun bahçesinde ve teneffüsün ortasında birbirimize girdik. maalesef o kimseye bir zararı olmayan naif çocuğu dövdüm. ne zaman hatırlasam kalbim bir miktar kırılıyor. çocuk da olsam utanıyorum yaptığımdan. Arkadaşlarım da kendi paylarına düşen çocukları hakladılar bir güzel. Sınıfa dayı dayı dönüp oturduk. Sonra da sınıf öğretmenimiz şikayet üzerine tahtaya kaldırıp üçümüzü birden iyice benzetti. buradan kocaman bir özür gönderiyorum ramazan'a'*'

hatırladıkça iç burkan çocukluk anıları