en çok utanılan anlar
-
Anlatamayacağım anlardır ama bir tık daha az utanç vericisini anlatayım.
İstanbul sultangazi'de eniştemle abim markete gitti. Ben koltuktan kalkmaya üşenmiştim ama onlar çıktıktan 30 40 saniye sonra ben de çıktım.
Gittiğim yerden geri dönerim, kaybolmam diye düşünerek mahallede biraz dolaştım marketi aramak için. Gördüğüm birkaç markete girdim ama yoklardı.
Eve geri dönmek istedim,tüm evler birbirinin aynısıydı resmen. hangi evi görüp de Aha bu bizim ev dediysem bizim ev değilmiş :) dairenin kaçıncı katta ve hangi tarafta olduğunu hatırlıyordum. Bizim ev sanarak zilini çaldığım dairelerden hep tanımadığım insanlar çıktı. (Utandıran kısım buydu)
Sokağa çıktım birinin telefonunu isterim, ararım diye ama gerek kalmadı. Eniştem telefonda annemgile çaylakolmayan burada değil diyordu. Hemen yanına gittim. Bayağı gülmüşlerdi evdekiler :)