İlaç olmak zorunda. İlaç olmasa bile o yaraya kabuk bağlatmak zorunda.
Ben bunca senemi tek kurtuluşum olan eğitime verdim, veriyorum. Tek isteğim kafam atınca birine muhtaç olmadan çıkıp gezmek, istediğim yere istediğim şeyi yapmak için tek başıma gitmek. O yaraları kendi kendime sarmak için bir özgürlüğümün olması gerekiyor. Çünkü şu an ki koşullarda gram önemsenmiyor hayatım da fikirlerim de. Saçlarımı ağarttım, süpürge ettim eğitimim için. Bedenimden, aklımdan, neredeyse sağlığımdan vazgeçtim. Sebebi ne? Bunca yıldır beni yaralarımın içinde yaşamak zorunda bırakan o "zamanı" , kendi kendimi mutlu edip yaralarımı iyileştirmek için yenmem lazım. Yoksa size denk gelen o "talih" dediğiniz insanların, mutluluğunuzun "t"si hayatıma rastgelmiyor, gelmez de biliyorum. Bu yüzden zamana karşı tek kozum eğitimim. Kimseye muhtaç olmadan o " zamanı" alt edip, krallar gibi atlatacağım bunca yarayı :))

zamanın hiçbir şeye ilaç olmaması