karaca sineması
-
adını ilk defa duymama rağmen kapanacağını öğrendiğimde bir hüzün kapladı içimi. hem de hiçbir duygusal bağım olmadan. tıpkı kadıköy'deki altmış küsür yıllık rexx sineması kapanacak dendiğinde de böyle olmuştum. oraya da hiç gitmemiştim ve duygusal bir bağım yoktu. biliyorum ki benim olmasa da binlerce kişinin anıları, maneviyatı var bu sinemalarda. çocukken anne babayla gidişler, ilk sevgiliyle gidişler, dostlarla gidişler ya da yalnız gidişler. hepsi birbirinden değerli anılar. yaşanmışlıklar tabii ki unutulmaz. beni üzen şey ise değerlerimizin tek tek yok olmasına sessiz kalmak, hiçbir şey yapamamak. benim derdim bir tarihin bu kadar kolay yok olması. böyle olmamalıydı..