Alzheimer bir insanı mutlu edecek ama beni değersiz hissettirecek tatsız hadisedir. Şaka şaka, kutlasalar ne kutlamasalar ne.
Geçen yıl sınav haftalarına kadar can ciğer olduğum arkadaşlarımla doğum günlerimiz peş peşeydi, 4 gün içinde 3 doğum günü. Beni arayıp soran olmadı. Başka bir arkadaşımı aradım dışarı çıkalım diye, haber vereceğim dedi bir şey çıkmadı ondan da. Neyse, o gün bir akrabamın düğünü vardı. Zaten gerzek akrabalarım da bilmiyor doğum günüm olduğunu, daha adımı bilmiyorlar onu mu bilecekler. Giyinip gittim kalabalığın içindeki yalnız kişi olarak düşünüyorum, ulan ben bunlara ne yaptım bir mesaj bile atmadılar bana diye kafa patlatıyorum önümdeki çocuk blazer ceketine pasta yedirirken. geçti o gün 23 Haziran'da aradım ilkini cevap vermedi, geri de dönmedi. Diğer arkadaşımı da ertesi gün aradım konuştuk hal hatır sordum doğum gününü kutladım. Bozuntuya vermedi, biraz mahcup bir ses takınıp teşekkür etti. Sonradan kendisinden öğrendim ki bir kıskançlık problemi yaşanmış, o zaman benim haberim yoktu tabii. Sen arayıp doğum günümü kutlayınca utançtan ölecektim demişti. O da son görüşmemiz oldu. İşte, Yine geçmişte bir yerlerde, kütüphanenin bahçesinde veya kafenin balkonunda başı boş dolanıyor düşüncelerim

sosyal medyada bir kaç kez doğum günü kutlamak