boşvermişlik

bazen insanı tüy gibi hissettirir. önem verdiğin, değer verdiğin, yapmak zorunda olduğun her şeyi hatta kendini dahi bir kenara bırakıp aslında hiçbir şeyin hiçbir öneminin olmadığını düşünmeyi, hiçbir şeyi -kendini bile- büyütmemeyi, önemsememeyi başarabilmektir. o an olduğun insandan çıkıp kısa bir süreliğine misafir olduğumuz bu dünyanın akışına ayak uydurmuş bir ¨canlı¨olursun sadece. tıpkı sokak kenarında yerler pis mi temiz mi, burası güvenli mi değil mi diye düşünmeyen, güneşte mışıl mışıl uyuyan karnı tok bir tombul kedi gibi. tek amacın yaşamayı sürdürmektir o an. o anlar çok değerlidir.