eğitim ve sağlık çalışanlarının öneminin anlaşılması
-
anlaşıldı da bitti geçti gitti bile.
bugün hastane koridorunda o ona bağırıyor, bu buna. hastalar koridordan geçen sağlık personeli arkadaşlara sataşıyor adeta. en son bir hasta sinir krizi geçirdi ve doktora saldırdı. hemen dışarı alındı, saldırı önlendi neyse.
ki hastanede bugüne dek dayak yemeden çalışabilmeme çok mutluyum. çünkü her olayda ortaya atlar, yatıştırayım derken bir tarafı tutup, tartışmayı körükleyebiliyorum. güvenlik beni alıp götürüyor o durumlarda, kavganın asıl muhatapları sarılıp koklaşıp barışıyor.
hastanın doktora saldırmasını haklı bulup, laf söyleyen, kadının odasına kafasını uzatıp uzatıp sataşan insanları duyunca odamdan çıktım ve koridorun ortasında bir kaç cümle kurdum. ve şu an youtube, twitter kendimi arıyorum nolur biri çekip memuriyetimden etmesin beni diye. çünkü vatandaşa karşı haklı da olsan bakanlık asla çalışanının yanında durmuyor aslında. hemen görevden alınıveriyorsunuz.
"müjdemi isterim. gerçi bakandan önce bu müjdeyi vermem nasıl olur bilmem ama virüs bitti. maskeleri çıkarıp, birbirinizi öpüp sarılabilirsiniz. sağlıkçılara ihtiyaç kalmamış artık baksanıza doktor dövmeye bile teşebbüs başladığına göre. virüs boyunca ellerinizi birbirinize vura vura alkışladınız bizleri, şimdi de o ellerle bize vurabilirsiniz tabi. allahıma şükürler olsun ki kötü günlerimiz geride kaldı" dedim ve odama girdim.
arkamdan sayma sövme sesi bekledim ama hiç tık çıkmadı.
inanamayıp kapıyı açıp kafamı uzatıp bir baktım. herkeste bana bakıyor.
o derin sessizlikle ifşa videomu bekliyorum çaresizce şu an.