blog sözlük itiraf
-
blog sözlük'te en sevdiğim başlıksın galiba.
-(sen sözlük ne demek öğrenememişsin, ağlama duvarı değil burası!)-
bir zamandan beri koştuğum yolların mahiyeti, bir zamandan beri yok-muş gibi geliyor. insanların bir şeylere tutunma çabası ile ilermesi ve üretme çabası eskisi kadar hoş gelmiyor. kendim için bir motivasyon bulamıyorum. "ölüm de var"ölüm'ün olmasına dair düşünceleri ile geçerken zaman içerisinden, ahire yaklaşmak ne kadar da garip değil mi?
farkında olmak ve bir olayın en ince ayrıntısına kadar düşünmek, yapılacak hareketlere karşı yapacağın hareketleri önceden planlamak, insanların -en yakınlarım dahil- gerçek kimliklerini gördüğüm zaman; hemen kaçıp gitmek istiyorum. n'için bir çabadır bu? mutlu bir gelecek, mutlu bir aile için mi? hoş gelmiyor. "ölüm de var" diyorum.
artık yalnızlık çepeçevre kuşatmış çevremi. zeki diyordu ya "herhangi bir kimseye sarılma isteği duyduğum vakit önüme koskoca bir imkansızlık çıkıyor." diye. yoktan imksansızlık çıkmaz, imkan görüngüde vardır. galiba bu düşünceleri dile getirmem de insanların benden soğumasına yol açtı/açıyor.
bunu gördüm ve bunu öğrendim. bunları gösterdim ve bunlardan acı aldım. hayat bu ya bizim de payımıza bu düştü.