değersizlik hissi

genelde hep hissettiğim histir. birini mutlu etmek ya da önemsendiğini göstermek için türlü kılıklara girerim. en basiti beni bir 'günaydın' mesajı bile mutlu eder. ama insanlara bakıyorum hatır soruyorum ya da güne başlamaları için güzel temenniler iletiyorum ya da doğum günü olacağını söyleyen bir arkadaşıma ansızın bir hediye yolluyorum geri dönütü çok kötü oluyor, konuşmayı kestiler şaka gibi ama gerçek. o kadar üzülüyorum ki.. tek amacım mutlu etmekle mutlu olmaktır benim. mesela sözlükte kalemini tanıdığım yazarların bazen aniden hatırını soruyorum ya da danışıyorlar bir konu hakkında çözüm üretmeye çalışıyorum lakin tatmin edici cevaplar aldıktan sonra beni soran olmuyor ya da bir entry'si hoşuma gidiyor karşılığında buz gibi görüldü yiyorum. bu ne kadar ayıp ve üzücü bir şey. sizin kelamlarınızdan size değer veren insanlar var, değerli hissettirmeye çalışan insanlar var bunu yapmanız çok kırıcı oluyor. demek ki bundan sonra kimseyi düşünmemek, değerli hissettirmemek gerekiyor. öyle buz gibi, katılaşmış kalplerle durmak gerekiyor. sonra neden elini ayağını çektin insanlardan deniliyor, iyi de bu kadar değersizlik hissini sizde yaşasanız benim gibi kapatırsınız kendinizi. her zaman iyi yaklaşıp düşünmek istiyorum ama insanlar sağ olsun... neyse olsun ne diyelim. herkes kalbinin ekmeğini yer herhalde bir zaman sonra.