kitap bitirmek
-
çocukluğumdan beri belki de edindiğim en yararlı alışkanlıktır (bkz: kitap okumak). kütüphanesi olan bir evde büyümenin, okur-yazar aile fertlerine sahip olmanın da çok büyük bir payı vardır bunda (çocuğa örnek olmak, sözle değil de davranışla).
ancak bir kitabı bitirmeye gelince artık daha seçici davranıyorum, belki yılların kemikleşmiş alışkanlığı yüzünden kolay kolay sevmediğim bir kitabı sırf bitirmiş olmak için okumuyorum. bunu da aynen sohbetini sevmediğim biriyle iletişimi devam ettirmeye benzetiyorum, bana bir şey katmayacaksa neden devam edeyim diye düşünüyorum ister istemez (kitap-insan ilişkisi, düz mantık).
sevmediğim bir kitabı bitirmeye çalışmak yerine, vaktimi daha önceden okuduğum ve çok beğendiğim bir kitaba geri dönerek değerlendirmeyi tercih ediyorum.