sen nesin
-
"hayatımın her aşamasında, her durumunda, başkalarıyla olan bütün ilişkilerimde, hep davetsiz bir misafir olarak görüldüm. en azından bir yabancı olarak. gerek ailem, gerek dostlarım, beni daima dışarıdan biri olarak algıladılar. bir kez olsun kasten o şekilde davranmış değilim. davrandımsa da, karşımdakilerin farkında olmadan gösterdiği tepkilerden olmuştur o da.
her zaman her yerde iyi karşılandım. benden daha az çatık kaş, kötü muamele görmüş, azar işitmiş insan herhalde enderdir. ama hiç eksik olmayan bu sevecenlikte sevgi yoktu. doğal olarak, en yakınlarım için bile misafirdim, bunun için de iyi ağırlanmalıydım, ama yabancılara gösterilen o hesaplı özenle, davetsiz misafirlerin payına düşen sevgisizlikle.
canayakın bir insan sayılırım. karşımdakinden de hemen yakınlık görürüm, sevgi ise hiç gelmez. bugüne dek tek bir insanın bile bağlandığını hatırlamam. günün birinde sevilmek, bir yabancıyla senli benli konuşmak kadar imkansız gelir bana.
bütün bunlar canımı mı yakıyor, yoksa ıstırap ya da tevekkül getirmeyen, kayıtsız bir kader gibi kabulleniyor muyum, bilemiyorum.
hep hoş bir insan olmaya çalıştım. oldum olası, kayıtsızlıktan başka bir şey bulamamanın acısını çektim. feleğin bir öksüzü olarak, bütün öksüzler gibi ben de biri beni sevsin istedim. ama sevgiye hiç doyamadım ve bu yararsız açlığa o kadar güzel ayak uydurdum ki, bazen doymam şart mı, onu da bilemiyorum."
(bkz: huzursuzluğun kitabı)- fernando pessoa