çocukluk hayalleri
-
ilköğretim 1.sınıfa başladığım daha ilk gün, yanıma bir kız oturmuştu. hemen hemen bütün sınıf ağlarken, herhalde ana sınıfına gitmiş olmanın verdiği alışkanlıkla biz ağlamıyor, muhabbet ediyorduk. tanışmalar, dersler falan bitince bizi kapıda bekleyen velilerimize birlikte gittik. şans o ya, oturduğumuz evlerde birbirine yakındı. gel zaman git zaman, velilerimizde arkadaş olmuş, bizde güya sevgili olmuştuk. büyüyünce ne olacaksın sorusuna, onunla evleneceğim derdim, hatta onun annesine bile söylemiştim bu dileğimi. hala gülüşünü hatırlarım kadıncağızın. zavallım kızını gölcük depreminde kaybetmiş benimde uçarı hayalim imkansızlaşmıştı. o gün bugündür, büyük hayaller kurarken aklıma gelir o kadın. moralim bozulur, hep bir ekşir yüzüm.