düşün ki o bunu okuyor
-
pişmanlık duygusunu hiç bu kadar derinden hissetmemiştim. o kısıtlı zaman dilimini hafızamdan açıp açıp izliyorum. beni her daim dinleyeceğini, ona istediğim zaman derdimi anlatabileceğimi söyleyen insan benim kötü birisi olduğumu söylemişti. tüm bu yaşananlardan sonra nasıl olur da ona güvenmemi, kendimi kontrol etmemi bekleyebilir?
bir tek sana anlatabilmiştim tutkularımı, nelere kalkıştığımı, hayallerimi,, yanılgılarımı, sevincimi, üzüntümü, en zayıf halimi, sinirimi, öfkemi, hırçınlığımı, kırgınlığımı.
bir tek sen yakından tanık olabilmiştin benim diğer yüzlerime, filtresiz yaklaşımıma, en saf duygularıma.. bir tek sen sabahın yedisinde kutlamıştın.
öyle bir kalbin var ki dünya üzerinde onu tanımlayabileceğim bir kelime yokmuş gibi hissediyorum.
sana son cümlem '' ne desem bilemedim.'' oldu. böyle ayrılmayı asla istemezdim. keşke sana olan sevgimi daha çok gösterseydim, daha çok öpüp sarılsaydım sana..ama artık çok geç. kelimeler boğazımda düğümleniyor.
seni seviyorum elmam...